Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2016

Με στίχους ποιητικούς και μουσικούς


Και να που βρεθήκαμε στην φάση της σιωπής πριν το μεγάλο θόρυβο
Είναι η περίοδος κατά την οποία πρωταγωνιστής είναι η αναδιοργάνωση, η τακτοποίηση πρακτικών θεμάτων, η περισυλλογή και η προετοιμασία γενικά για τη μετάβαση σε αυτό το καινούριο, που περιμένει να ξεδιπλωθεί μπροστά στα μάτια μας. 
Άλλοι το λένε κατάσταση προσαρμογής από τον καιρό της χαλαρότητας σ' εκείνον της απόλυτη δράσης. Θα το χαρακτήριζα περισσότερο στην προκειμένη περίπτωση αναδίπλωση, εσωτερική διεργασία και ψυχική ενδυνάμωση, ώστε να είναι κανείς έτοιμος για ό,τι προκύψει. Πιο πολύ μου μοιάζει με την στιγμή πριν από τη μάχη, όπου κυριαρχεί το υποβόσκον άγχος και ο συγκρατημένος ενθουσιασμός για τη συνέχεια (μιλώντας πάντα προσωπικά).
Το άγχος και ο φόβος είναι αυτά που μας δημιουργούν ανυπέρβλητα εμπόδια και όχι τόσο οι εξωτερικοί παράγοντες. Νομίζουμε ότι προέρχονται από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε, ενώ αντίστροφα αυτά τα συναισθήματα είναι πηγές των προβλημάτων. Αν νιώθει κανείς ευγνωμοσύνη για όσα έχει και όχι απογήτευση για όσα δεν έχει, τότε μπορεί να απομακρύνει από την ζωή του το υπερβολικό άγχος και τον φόβο.
Ας είμαστε ηγέτες! 
Ένας καλός ηγέτης πρέπει πρώτα απ' όλα να νικήσει τον εαυτό του. Και τι σημαίνει αυτό; Να αφήσει σε απόσταση ασφαλείας κάθε αρνητική σκέψη, κάθε αρνητικό συναίσθημα αλλά και όποιον δηλητηριάζει την ψυχή του.



Με στίχους ποιητικούς και μουσικούς βρίσκει την θύρα ανοιχτή το συναίσθημα, για να πάει σεργιάνι μέχρι την έναρξη της "μάχης"...

Αχ και να 'ταν κάθε μάλωμα σαν το παρακάτω...


Μάλωμα

Κοίταξέ με στα μάτια. Τι έκανες;
Ανεβαίνοντας πάνω στο λόφο που βλέπει
πέρα απ' τον άνεμο, άργησες.
Κλαις;
Γιατί δε μιλάς; Τι σου 'λεγε ο ήλιος;
                                                         Νικηφόρος Βρεττάκος




"Τι λάθος κάνω κι όλο φτάνω πιο κοντά
κι όλο σε χάνω κι όλο απ' την αρχή ξανά
Τι λάθος κάνω κι όταν φτάνω είν' αργά
Μια ξενιτιά η ζωή χωρίς εσένα" 




"Συ μ' έμαθες πώς αγαπούν"




"Πάντα θλιμμένη χαραυγή για μένα ξημερώνει"





"Η πεταλούδα πάει στο φως κι ας είναι να την κάψει
ξανάρχομαι κι ας ξέρω πως ποτέ σου δε θ`αλλάξεις."




"Εσύ εκεί κι εγώ στου πόνου τον παράλληλο βαρύς χειμώνας και το κλίμα ακατάλληλο..."


 

 
"Όταν σβήσει η φωτιά, τη στάχτη μην σκαλίζεις" 
 οφό, αλλά πόσο λίγες φορές το ακολουθούμε στην ζωή μας!)


 

Πέμπτη, 18 Αυγούστου 2016

Ο Μενέλαος Λουντέμης έγραψε...


Κάποια αγαπημένα αποσπάσματα από τη γραφή του συγγραφέα, του οποίου δύο πολύ γνωστά έργα αποτέλεσαν για μένα τη σπίθα, που άναψε την αγάπη μου για τη διδασκαλία. Μετά από αυτά αποφάσισα οριστικά να γίνω δασκάλα και δεν το μετάνιωσα ποτέ. 


"Ένα παιδί μετράει τ' άστρα" και η "Αγέλαστη άνοιξη" του Μενέλαου Λουντέμη.


"Τους περήφανους τους σέβονται και νεκρούς, τους δειλούς τους σιχαίνονται ακόμη και ζωντανούς." 

"Ζωντανός θα πει περήφανος! " 

"Να κοιτάς κατάματα τον αντικρινό σου και να του λες αυτά που θέλεις, και όχι μόνο αυτά “που πρέπει”… είναι κιόλα μια νίκη, μια λύτρωση. " 

"Μ’ αρέσουν οι άνθρωποι που αποφασίζουν γλήγορα. Σπάζουν εύκολα το κεφάλι τους κι ησυχάζουν. "

"Τι τσινιάρικη φοράδα είν’ αυτή η Ελλάδα και δεν μποράνε να την κάνουν ζάφτι; "

"Η ευτυχία περπατάει πάντα πάνω στο σκοινί. Και μπορεί να σπάσει και να σε γκρεμίσει. " 

"Άιντε, ένα χεράκι ακόμη και τη βγάλαμε τη ζωή… Να πάρουν σειρά οι άλλοι. " 

"Ας έβλεπα μια φορά μωρέ έναν καλό άνθρωπο χωρίς οχτρούς. Ας έβλεπα έναν. Μαράζι το ’χω… "

"Η φιλία κρατάει μονάχα μια μέρα. Κάθε μέρα πρέπει να της αλλάζεις βρακί. " 

"Το άπλυτο κορμί το πλένεις. Καθαρίζει. Η βρόμικη ψυχή πώς πλένεται; " 

"Πώς να προφυλαχτείς απ’ τους φοβητσιάρηδες; " 

"Κείνος που στ’ αληθινά αγαπά το Λαό δε γίνεται ποτέ αρχηγός του, γίνεται υπηρέτης του. "

(Από την μεγάλη αγάπη της Αγράμπελης και του Μέλιου)... 
"Όσο έχεις κάτι μέσα σου και δε χρειάζεται να το πεις, το έχεις και ησυχάζεις. Σε καίει… Σε λιώνει… Εσύ το βλέπεις. Κι αντί να βάλεις τα κλάματα, το ρίχνεις στο τραγούδι. Είσαι μεθυσμένος, και δεν έχεις πιει ούτε στάλα!"

"Αυτό το «πράμα» πρέπει να σκάβεις μέσα σου μια λακκούβα να το θάβεις, κι ό, τι βρέξει. Μην το λες πουθενά. Άσ’ το να σε κάψει. Θα ξέρεις ότι χάνεσαι λίγο λίγο από μια αρρώστια που δεν ξέρεις τ’ όνομά της. Θα ξέρεις όμως ότι είναι μια αρρώστια, που σε κάνει όμορφο. Ομορφαίνεις και πεθαίνεις… Κι όταν θα νομίσεις ότι πέθανες… θα ‘χει τελειώσει η αρρώστια. Θα είσαι ζωντανός, μα θα είσαι άσκημος. Θα ‘χεις φριχτά ασκημίσει. Αλήθεια… αυτό είναι η αγάπη; Όποιος αγαπά δεν μπορεί να το πει. Κι όποιος δεν αγαπά, δεν το ξέρει."

Και από το "Καληνύχτα ζωή": 
"Αγαπώ θα πει εγώ αγαπώ… Το τι κάνει ο άλλος είναι δική του δουλειά." 





@ Ο δρόμος της επιστροφής είναι πάντα μελαγχολικός...
           Καλά να περνάτε όπου κι αν βρίσκεστε!


 

Κυριακή, 14 Αυγούστου 2016

Μουσικό διάλειμμα πριν το επόμενο βήμα


Άντε, που καλοκαιριάτικα κάθομαι και σας προβληματίζω με σοβαρές αναρτήσεις...!
Το καλοκαιράκι για πολύ λίγο ακόμα θα κρατεί, οπότε ένα θερινό ελαφρύ μουσικό διάλειμμα θα έλεγα πως είναι ότι πρέπει πριν από το επόμενο βήμα...

Ένα βήμα για μένα προς το άγνωστο μες στο φθινόπωρο που μας έρχεται οσονούπω!
Μα θα μου πείτε, κάθε πρωινό ξύπνημα, αν το καλοσκεφτούμε, είναι ένα βήμα προς το άγνωστο με βάρκα την ελπίδα... Αρκεί η βάρκα να μην μπάζει νερά...!
Μα κι αν μπάζει λίγο, διατηρούμε το "ο τολμών νικά" και... όλα τα κακά σκορπά...!

Με θάρρος σαν την Βασιλειάδου ένα πράμα στο "Οι γαμπροί της ευτυχίας", που έλεγε με θράσος και σούπερ αυτοπεποίθηση "Μμμμ, χαρά στο σώμα! Να τσιτσιδωθώ εγώ, μωρή, να δεις τι έχει να γίνει εδώ μέσα. Ciao bella!" (Η ατάκα και άλλα σχετικά στο "βάθος κήπος" - στο τέλος της ανάρτησης...)

Προχωρώ στο μουσικό διάλειμμα...















Για τα παραπάνω ουδεμία ευθύνη φέρω, απλά με επηρέασαν οι κυρίες παρακάτω, που εδώ και πολλά χρόνια ήταν σε κόντρες, ε, είπα κι εγώ να μιμηθώ την ελαφράδα τους και να μας διασκεδάσω ποικιλοτρόπως.

Κυρίες και κύριοι, η μία και μοναδική Brigitt Bardot...


... και η αξεπέραστη και απόλυτα μαγευτική Βασιλειάδου ψάχνουν για γαμπρούς, αλλά χάθηκαν στον δρόμο!





@ Η επόμενη ανάρτηση θα έχει φορεμένα τα πιο σοβαρά της ενδύματα με λίγη από τη γραφή ενός πολύ αγαπημένου μου συγγραφέα...
Προς το παρόν χαλαρά και Χρόνια Πολλά σε όλους τους εορτάζοντες!


Πηγή εικόνας: Arthur Braginsky 1965



Τετάρτη, 10 Αυγούστου 2016

Μετουσίωση του πόνου σε δημιουργία


Υπάρχουν άνθρωποι, που κάνουν μικρά ή μεγάλα θαύματα μέσα από διαδικασίες κατά τις οποίες άλλοι θα είχαν εγκαταλείψει κάθε προσπάθεια, θα είχαν παραιτηθεί ίσως και από την ίδια την ζωή. Είναι εκείνοι οι άνθρωποι, που κατάφεραν να μετουσιώσουν τον πόνο, που τους προκάλεσαν διάφορες καταστάσεις στην ζωή τους σε δημιουργία κάθε είδους, ζωγραφική, λογοτεχνική γραφή πεζών ή ποίησης, μουσική, γλυπτική, εικαστικές κατασκευές ή ό,τι άλλο δημιουργικό μπορεί να σκεφτεί κανείς.

Είναι άξιοι θαυμασμού, καθώς μέσα από το σκοτάδι βλέπουν φως, στο χέρσο χωράφι διακρίνουν τους καρπούς και το ξερό λιβάδι είναι γι' αυτούς γεμάτο ανθούς. Κάθε πληγή είναι μια σταγόνα σοφίας, μια δυνατή ώθηση για κίνηση προς τα εμπρός, είναι λίγη δύναμη παραπάνω.

Τα μάτια, ο νους και η ψυχή τους έχουν δει και έχουν νιώσει την ομορφιά εκεί που άλλοι την έχουν προσπεράσει αδιάφορα. Τα χέρια τους πλάθουν έναν υπέροχο νέο κόσμο, που μαγεύει τους άλλους. Εκτιμούν ό,τι έχει να τους προσφέρει η ζωή και επιθυμούν να το μεταδώσουν με εκείνον τον τρόπο που τους ταιριάζει καλύτερα.

Έπειτα από τη συντριβή επιλέγουν να μην καταπιούν τον πόνο τους ή να τον κλείσουν σε κάποια από τα μισητά  χρυσά κουτάκια της μνήμης ή της καρδιάς. Επιτρέπουν στον εαυτό τους να τον βιώσει και ας γνωρίζουν ότι αυτός είναι ο δύσκολος δρόμος, ο κόπος του οποίου κάποιες στιγμές δεν αντέχεται. Τον αποδέχονται και προχωρούν επιδιώκοντας και δίνοντας το καλύτερο.


Την δική τους πληγή την κρατούν για τον εαυτό τους και δεν πληγώνουν κανέναν γύρω τους, για να ανακουφιστούν προσωρινά ή να ικανοποιηθούν πρόσκαιρα με την αυταπάτη ότι πονά και κάποιος άλλος πέρα από αυτούς. 

Αφήνουν τον πόνο τους να εκφραστεί, του δίνουν χώρο και χρόνο. Τους οδηγεί σε καθαρά δημιουργικές διαδρομές, οι οποίες δικαιώνουν την γενναία αντιμετώπισή του από μέρους τους. Γι' αυτό και όταν εκείνος έχει περάσει ή έστω έχει μειωθεί κάπως η έντασή του,  αυτό που τους μένει δεν είναι η πίκρα αλλά μια γλυκόπικρη γεύση.

Είναι, λοιπόν, εκείνοι οι άνθρωποι που σε κοιτούν με βλέμμα καθαρό, σου χαρίζουν χαμόγελο ειλικρινές και φωτεινό και τα λόγια τους έχουν πάντοτε ουσία. Όση ευαισθησία ή προβληματισμός μπορεί να τους διακρίνει τόση δύναμη, σιγουριά και ηρεμία αποπνέουν. Σαν να τους έχει αποκαλυφθεί κάθε μυστικό του κόσμου όλου.

Όποιος τους συναντήσει, μπορεί να αισθάνεται τυχερός, καθώς έχει πολλά να πάρει ερχόμενος σε επαφή μαζί τους με οποιονδήποτε τρόπο!

Κάθε φορά που ο πόνος θα βρίσκεται μπροστά στον δρόμο μας, ας γίνεται η γροθιά μια πένα ή ένα πινέλο, ο κακός ο λόγος ένα τραγούδι και η άσχημη σκέψη ένα δημιουργικό έργο άξιο να μείνει άφθαρτο στην ιστορία του ανθρώπου.




  

Κυριακή, 7 Αυγούστου 2016

Όταν τα όνειρα τα παίρνει η θάλασσα



Σ' ένα μπουκάλι ταξιδεύουν τα όνειρά μας 
κι εμείς
μένουμε να κοιτάμε 
τη φιλόξενη αγκαλιά της θάλασσας,
παρηγοριά ελπίδας, αυταπάτη και ψευδαίσθηση,
εκστατικοί κι ανήμποροι 
για όσα φυγαδεύσαμε σ' εκείνο τ' άψυχο γυαλί
προς έναν προορισμό που μόνο εκείνη ξέρει.
Πολύτιμα ψήγματα ανέμελης ζωής, 
με πάθος και ζωντάνια,
στριμωγμένα σ' ένα τεχνητό πλοιάριο εμπορευμάτων,
τέτοιων που αλλάξαν την ζωή μας 
ή θα μπορούσαν.
Ήταν μια όμορφη ιστορία, θα λέμε.



video



video




@  Αυτή θα μπορούσε ίσως να είναι η συμμετοχή μου στο 12ο Συμπόσιο Ποίησης της φίλης Αριστέας, στο οποίο δεν είχα τη δυνατότητα να λάβω μέρος, λόγω υποχρεώσεων.





Δευτέρα, 1 Αυγούστου 2016

Δελτίο επικαιρότητας χαράς και γκρίνιας


































Μια ανάρτηση τρία σε ένα... 
Ένα δελτίο επικαιρότητας με διαφορετικά θέματα, όπως μου προέκυψαν!
Τα ένα είναι προσωπικό και είναι μια ενημέρωση αποκατάστασης... και τα άλλα δύο αφορούν σε κοινωνικές συμπεριφορές και στο περιβάλλον.
Και όπως πάντα μουσική...



Α΄ Θέμα


Όπως λέει και η λαϊκή ρήση... "όποιος βιάζεται σκοντάφτει" και ξεσηκώνει τους άλλους άδικα, "πίστευε και μη, ερεύνα", όπως λένε οι Γραφές κι εγώ βάζω το κόμμα όπου με βολεύει... Πού ν' ακούσω όμως, όταν η γειτόνισσα μάλλον τα έχει χάσει ή το έκανε επίτηδες;
Αισθανόμουν σαν την γοργόνα, την αδελφή του Μέγα Αλέξανδρου, όπου έβγαινα και ρωτούσα "Ζει ο βασιλιάς Νικολής;"!
"Ζει! Ζει και βασιλεύει και τον κόσμο κυριεύει!", ήταν η τελική απάντηση από άλλες έμπιστες πηγές, μέχρι που πήγε η μητέρα μου Αθήνα και το επιβεβαίωσε...!!!
Όλα αυτά αφορούν στον περίφημο γάτο Νικολή, που την περασμένη εβδομάδα αναστάτωσα τους αναγνώστες εδώ με τον υποτιθέμενο χαμό του και ζητώ συγνώμη γι' αυτό. Όμως, τι θα πιστεύατε κι εσείς αν η γειτόνισσα στο απέναντι σπίτι, που το ξέρει το γατί, αφού την επισκέπτεται συχνά, σας έλεγε ότι το σκότωσε αυτοκίνητο μπροστά στον πεζόδρομο που μένουμε και το μάζεψε η ίδια; Άδικο είχα; Εκείνος βέβαια έλειπε για μέρες, γιατί αφενός δεν μας έβλεπε εκεί και αφετέρου έχουν βρει ευκαιρία τα παιδιά του (είναι μικρούλης αλλά έχει ήδη και παιδιά...) κι έρχονται συνέχεια στην αυλή μας, διότι λείπουν οι άλλοι γείτονες που τα έχουν και δεν το δέχεται με τίποτε! Αγριεύεται, όπως κάνουν όλα τα αρσενικά με τα μωρά τους...
Επέστρεψε περιχαρής, όταν είδε τη μητέρα μου και... καταβρόχθισε μερικά μεζεδάκια!






Β΄ Θέμα


Να και η ώρα και το θέμα της γκρίνιας...!
Τι έχετε πάθει ρε παιδιά και κατουράτε όπου βρείτε;;; Τόση συχνουρία πια!
Αναφέρομαι ειδικά στον ανδρικό πληθυσμό, όπου εκπρόσωποί του το έχουν βρει εύκολο κάθε τρεις και λίγο να ουρούν σε όποιο σημείο τούς εμπνεύσει. Στέκομαι σε αυτό, καθώς εδώ και μέρες πηγαίνοντας για μπάνιο έβλεπα διαρκώς να έχουν σταματήσει πάνω στον κεντρικό δρόμο κάποιοι "κύριοι" και να το... βγάζουν επιδεικτικά όπου λάχει όπως λεν και οι Βλάχοι!
Και άντε, πες ότι είναι μεγάλη ανάγκη και πρέπει οπωσδήποτε να σταματήσουν, τουλάχιστον δεν πάνε σε μέρος που δεν αποτελούν δημόσιο θέαμα! Το θεωρώ προσβλητικό από τη μία για τους διερχόμενους και από την άλλη δείχνει αδιαφορία προς τον τόπο. 
Άλλες φορές έχω δει μαμάδες να βάζουν τα παιδάκια τους να κάνουν τα τσισάκια σε κεντρική πλατεία της πόλης ή σε διαχωριστική λωρίδα δίπλα στην προβλήτα τουριστικού μέρους ή σε όποιο άλλο εμφανές σημείο δημόσιας περιοχής. Ε, υπάρχουν και άλλες μαμάδες που έχουν παιδιά και φροντίζουν έγκαιρα το πού θα κάνει την "ανάγκη" του το παιδάκι τους, απλά απασχολούν το μυαλό τους παραπάνω...!
Θα μου πεις οι πόλεις μας βρωμοκοπούν και ζέχνουν από ούρα, οι δρόμοι στην εξοχή θα με πειράξουν; Όλα με πειράζουν και περισσότερο η αδιαφορία και ο ωχαδελφισμός που μας χαρακτηρίζει. 
Δύο ακόμα παραδείγματα. Μέχρι πέρσι σε κάποια από τις παραλίες που πάμε για μπάνιο, συνήθιζαν πολλοί να λερώνουν απίστευτα τα αποδυτήρια με πεταμένα χαρτιά, σερβιέτες, μωρομάντιλα, πάνες για παιδιά, ακόμα και με ακαθαρσίες και φυσικά ο κάδος απ' έξω...! Ευτυχώς, φέτος, μετά από παρατηρήσεις προφανώς σταμάτησε το πανηγύρι της βρωμοκρεπάλης!
Φυσικά σε άλλη παραλία πιο δίπλα τα πάντα αστράφτουν από καθαριότητα, περιποίηση και οργάνωση! Τόσο, που τους βγάζει κανείς το καπέλο! Χαίρομαι πάρα πολύ, όταν βλέπω τέτοιες αξιόλογες, με μεράκι και απόλυτο επαγγελματισμό προσπάθειες!
Μήπως να μπει φόρος και εις το κατούρημα; Όπως λέει και ο Σουρής:

"Και φόρον εις το κλάμα
Φορολογούνται χωριστά
Ή και τα δυό αντάμα;
Όμως το εις την ύπαιθρον
Λαμβάνον χώραν χέσιμον
Τυγχάνει εξαιρέσιμον!"







Γ΄ Θέμα


"Ποιος είναι ο μεγαλύτερος πληθυσμός που ενδημεί στις παραλίες της Ελλάδας; Αποτσίγαρα. Με αριθμητική διαφορά ακολουθούν τα πλαστικά αντικείμενα, με κυρίαρχα τα πλαστικά πώματα μπουκαλιών."

Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, το προηγούμενο θέμα...

"Φανταστείτε πώς θα ήταν να πηγαίνατε για μπάνιο και, αντί να βουτήξετε στα δροσερά νερά, να προσγειωνόσασταν σε μια θάλασσα πενήντα τεσσάρων χιλιάδων τετρακοσίων είκοσι τριών αποτσίγαρων, πλαισιωμένων από χιλιάδες πώματα μπουκαλιών. Ή να απλώνατε την πετσέτα σας επάνω τους για να ξαπλώσετε;"
Και δεν είναι μόνο αυτά που βρέθηκαν και περισυλλέχθηκαν... ολόκληρα νοικοκυριά εντοπίστηκαν, από έπιλπα σπιτιού μέχρι ηλεκτρονικός υπολογιστής, παπούτσια, πιπίλες, κουδούνες ζώων κ.ά....!


Το παρακάτω άρθρο μας ενημερώνει για την κατάσταση αρκετών ελληνικών ακτών και την εξαιρετική συλλογική προσπάθεια για τον καθαρισμό τους, η οποία έλαβε χώρα το 2015-2016 και οργανώθηκε και συντονίστηκε από την Ελληνική Ενωση Προστασίας Θαλάσσιου Περιβάλλοντος (HELMEPA).





Καλό μήνα!
Τον τελευταίο του καλοκαιριού...
Ας είναι πιο γλυκός και ξεκούραστος για όλους!