Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

Μια υποψία είχα άνευ σημασίας



«Άλλα και ποιος δεν έκλεισε μια πόρτα χωρίς να προφτάσει ν’ ακούσει την απάντηση;
Ή ποιος μπορεί ν' αποδείξει ότι είναι αθώος;
Κι αγάπησα με πάθος κάτι που δε γνώρισα ποτέ. Τι ήταν;
Τέλος, μια νύχτα έρχεται και κάθεται πάνω στο στήθος σου η φριχτή υποψία, και τότε τι κάνεις;

Τακτοποιούσα λοιπόν το ανάστατο παρελθόν μου βέβαιος ότι μου 'κλεψαν το άπειρο, που φυσικά δε μου χρησίμευε σε τίποτα κι όμως αυτό με βοηθούσε να ζω,
γιατί κάθε στιγμή κάτι απερίγραπτο συμβαίνει που δε θα το μάθουμε ποτέ…
πράγματα ασήμαντα που τα ξεχάσαμε, αλλά θα τα θυμηθούμε κάποτε ένα βράδυ και θα κλάψουμε, ενώ έξω θ' ακούγεται το σφύριγμα ενός τραίνου για ποια αναχώρηση ή ποια επιστροφή;

Ζήσαμε πάντα μέσα στ’ όνειρο και δε θα βγούμε παρά μόνο για να πεθάνουμε στην άκρη ενός κόσμου που δε γνωρίσαμε…
Και κάθε μέρα όλο και μεγάλωνε αυτή η υποψία, ότι το πιο σπουδαίο το είχα αφήσει να μου ξεφύγει. [...]
...λέξεις θριάμβου ειπωμένες χαμηλόφωνα σε νικημένα βράδια...» 

                Τάσος Λειβαδίτης, Μικρό Βιβλίο για Μεγάλα Όνειρα


Εθελοτυφλώντας μπροστά σε αυτή την υποψία και μέσα στον ανόητο χορό της ύπαρξής μας κυριαρχεί σαρωτικά κάποιες στιγμές η σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού...
Εκεί που οι ψυχές αλληλοσπαράσονται παρασυρμένες άλλοτε από τον εγωισμό, την αλαζονεία κι άλλοτε από τον φόβο ή τον πόνο, φωτίζοντας τραγικά την σκοτεινή όψη τους, που διψά για "αίμα", όπως και ο κόμης Δράκουλας παρακάτω στο μουσικό κομμάτι.
Μέσα από τη σύγκρουση των αντιθέτων, αναγνωρίζουν τις δυνάμεις τους, μαθαίνουν. Εκεί είναι η νίκη και η ήττα, η δοκιμασία και ο δάσκαλος. 
Ίσως σε μια άλλη ζωή βρουν τελικά τον δρόμο της συμπόνιας και μάθουν να προσφέρουν, με οδηγό προς την ανύψωσή τους μόνο την αγάπη.

Του Λειβαδίτη και κάτι δικά μου. 
Παπαριές.
Μη δίνετε σημασία.
Όλα αργά ή γρήγορα περνούν ανεξάρτητα από το τίμημα. 




 

Άλλα και ποιος δεν έκλεισε μια πόρτα χωρίς να προφτάσει ν’ ακούσει την απάντηση; Ή ποιος μπορεί ν’ αποδείξει ότι είναι αθώος; Κι αγάπησα με πάθος κάτι που δε γνώρισα ποτέ.Τι ήταν; Τέλος, μια νύχτα έρχεται και κάθεται πάνω στο στήθος σου η φριχτή υποψία ,και τότε τι κάνεις;

Διαβάστε περισσότερα στο: www.ithaque.gr

Παρασκευή, 13 Οκτωβρίου 2017

Ένα παραμύθι για την πραγματικότητα


Το παραμύθι που ακολουθεί έχει βγει πολλάκις στο διαδίκτυο και είναι ανυπόγραφο, όμως νομίζω ότι κάτι έχει να προσφέρει, όπως φυσικά όλα τα παραμύθια.Οπότε ας σταθούμε στην ουσία του κειμένου και όχι στα υπόλοιπα.


Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε μια βασίλισσα, που είχε 4 συντρόφους.

Πάνω απ’ όλους έδειχνε αδυναμία στον τέταρτο. Τον στόλιζε με ακριβά ρούχα, του χάριζε πάντα τα καλύτερα, τον στόλιζε με κοσμήματα, του φορούσε αρώματα και του φερόταν πολύ γενναιόδωρα.. Ο τρίτος σύντροφος της βασίλισσας είχε μεγάλη αυτοπεποίθηση, ήταν αλαζών, όμως εκείνη τον αγαπούσε και τον σύστηνε με υπηρηφάνεια στον κύκλο της και φοβόταν μήπως κάποια μέρα, θα την άφηνε για άλλη γυναίκα.. Ο δεύτερος σύντροφος της ήταν πάντα ευγενικός κι υπομονετικός μαζί της. Όταν εκείνη αντιμετώπιζε ένα πρόβλημα, ήξερε ότι μπορούσε να βασιστεί πάνω του, ότι θα την άκουγε και θα τη βοηθούσε στην λύση του. Ο πρώτος αν και ήταν πιστός σαν σκυλί και βρισκόταν πάντα δίπλα της, εκείνη δεν του έδινε σημασία, τον παραμελούσε, τον ειρωνευόταν και τον έδιωχνε από κοντά της. Και μια μέρα, η βασίλισσα αρρώστησε βαριά και κατάλαβε πως θα πεθάνει.

Σκέφτηκε τότε πως είχε 4 συντρόφους, όμως σε λίγο δε θα’χε κανέναν. Έτσι τους φώναξε όλους μπροστά της και ρώτησε πρώτα τον τέταρτο που ήταν η μεγάλη της αδυναμία: «Σ' αγάπησα περισσότερο από τους άλλους, σε είχα πάντα στα πλούτη, ντυμένο με τα πιο όμορφα ρούχα και μες την καλοπέραση, δε σου χάλασα ποτέ χατίρι. Τώρα που πεθαίνω, θα με ακολουθήσεις για να έχω παρέα, εκεί που πάω;» «Δεν υπάρχει περίπτωση! Εσύ τον δρόμο σου κι εγώ τον δικό μου. » απάντησε εκείνος κοφτά και την παράτησε σύξυλη. Τα λόγια του την πλήγωσαν σα μαχαίρι στην καρδιά.

Μετά ρώτησε τον τρίτο σύντροφό της. «Σ' αγάπησα σ' όλη μου τη ζωή και πάντα γύρευα την συντροφιά σου. Τώρα που πεθαίνω, θα με ακολουθήσεις στο θάνατο;» «Όχι, φυσικά» απάντησε εκείνος. «Η ζωή είναι πολύ ωραία για να την αφήσω. Όταν πεθάνεις, θα παντρευτώ μια άλλη.» Η Βασίλισσα ένοιωσε να της κόβεται η αναπνοή και η καρδιά της βούλιαξε…

Ύστερα, ρώτησε τον δεύτερο σύντροφό της. «Πάντα ερχόμουν σε σένα για βοήθεια και πάντα ήσουν εκεί για μένα. Όταν πεθάνω, θα με ακολουθήσεις για να μου κρατάς συντροφιά;» «Λυπάμαι, δε μπορώ να σε βοηθήσω τώρα. Το μόνο που μπορώ να κάνω, είναι να “περπατήσω” μαζί σου μέχρι τον τάφο σου.», απάντησε το παλικάρι κάνοντας την καρδιά της να ραγίσει από θλίψη…

Τότε, ακούστηκε μια φωνή: «Εγώ βασίλισσα μου θα έρθω μαζί σου! Θα σε ακολουθήσω όπου κι αν πας!» Η βασίλισσα γύρισε να δει από πού ερχόταν η φωνή και είδε τον πρώτο της σύντροφο. Φαινόταν πολύ ταλαιπωρημένος και παραμελημένος. Θρηνώντας η βασίλισσα «Αχ τι λάθος που έκανα η δύστυχη, έπρεπε να σε είχα προσέξει περισσότερο, όταν είχα την ευκαιρία!» είπε και ξεψύχησε . Ήταν ήδη πολύ αργά. Εδώ τελειώνει το παραμύθι και αρχίζει η πραγματικότητα.



Η Βασίλισσα είσαι εσύ και έχεις 4 συντρόφους στη ζωή σου:

Ο τέταρτος σύντροφος σου είναι το σώμα σου. Όση προσοχή κι αγάπη κι αν του δώσεις, όσα κι αν του προσφέρεις, όσο κι αν το στολίσεις, όση αδυναμία κι αν του δείξεις, όταν έρθει η στιγμή και πεθάνεις, θα σε εγκαταλείψει χωρίς οίκτο.

Ο τρίτος σύντροφός σου είναι η περιουσία και το κοινωνικό σου status και ό,τι υλικό κατέχεις. Βρίσκονται μαζί σου όσο είσαι εν ζωή. Όμως μπορεί να σε εγκαταλείψουν και σίγουρα όταν έρθει η ώρα να φύγεις ακολουθούν άλλους και σε έχουν κιόλας ξεχάσει.

Ο δεύτερος σύντροφος σου είναι η οικογένεια και οι φίλοι σου. Όσο κι αν βρίσκονται κοντά σου, την ύστατη ώρα, μόνο να σε ξεπροβοδίσουν μέχρι τον τάφο σου μπορούν…όχι όμως να έρθουν μαζί σου.

Ο πρώτος σου σύντροφος είναι το πνεύμα σου, που σχεδόν είναι πάντα παραμελημένο από το κυνήγι του πλούτου, της δύναμης, της εξουσίας, των υλικών αγαθών. Όμως, το πνεύμα σου είναι το μόνο που θα σε ακολουθήσει όπου κι αν πας, το μόνο που θα είναι πιστό αιώνια! Καλλιέργησέ το, δυνάμωσέ το, διατήρησέ το ζωντανό, καθώς θα σε συντροφεύει για πάντα...







Δευτέρα, 9 Οκτωβρίου 2017

Κάτι που άκουσα και το φύλαξα...


Κάποιες στιγμές ακούμε ορισμένες φράσεις ή λέξεις, οι οποίες αποτυπώνονται με τη μία στη σκέψη μας, προφανώς γιατί ξεκλειδώνουν κάτι μέσα μας. Κάτι που μας απασχολεί και δε βρέθηκε μέχρι εκείνη την ώρα αυτό που θα μας οδηγούσε στη λύση του κουβαριού... κι ας ήταν μπροστά στα μάτια μας. Ας ήταν κάτι προφανές.

Για μάθημα αφήγησης παραμυθιού πήγα τις τελευταίες μέρες και άλλα αποκόμισα τελικά, ίσως περισσότερο σημαντικά. Μα έτσι κι αλλιώς τα παραμύθια πάντα κάτι άλλο πολύ πιο βαθύ έχουν να μας δώσουν από εκείνο που υπάρχει στη φωτεινή επιφάνεια της κάθε ιστορίας. Μέσα τους κρύβουν έναν απίστευτα μαγικό πλούτο για την ανθρώπινη ψυχή, γι' αυτό θεωρούνται μοναδικά και αναντικατάστατα για μικρούς και μεγάλους! Ας μην ξεχνάμε ότι τα πιο δυνατά είναι τα λαϊκά παραμύθια, λόγω της σοφίας αιώνων που περικλείουν.

Πάντα μου άρεσε να μιλώ στα παιδιά μέσα από ιστορίες, παραμύθια και αλληγορίες, καθώς τους δίνεται η δυνατότητα να αγγίξουν με ήπιο τρόπο σοβαρά θέματα, χωρίς να μένουν σημάδια ή ακόμα καλύτερα επειδή λειτουργούν ως θεραπευτές που απαλύνουν τις πληγές ή στην ιδανική περίπτωση τις επουλώνουν. 

Τι φύλαξα, λοιπόν, αυτή την φορά ως θησαυρούς μέσα από τα πολλά που άκουσα...

Ο άνθρωπος έπειτα από μια μεγάλη απώλεια, που θα τον συγκλονίσει και για την οποία δεν είναι ο ίδιος υπεύθυνος, δεν την έχει προκαλέσει με κάποιο τρόπο ή δεν είναι δική του απόφαση, γίνεται πάλι παιδί. Νιώθει ευάλωτος και εκτεθειμένος όπως εκείνο. Έχει παρόμοιες ανάγκες, ίσως και συμπεριφορές όπως εκείνο και πρέπει να τα πάρει πάλι όλα από την αρχή μέσα του. 
Τέτοιες απώλειες που αλλάζουν την ζωή του ανθρώπου είναι ο θάνατος ενός πολύ αγαπημένου προσώπου του στενού οικογενειακού ή φιλικού περιβάλλοντος, ενός συντρόφου, ένας δύσκολος ή αιφνίδιος χωρισμός ή μια απόλυση μετά από εργασία πολλών χρόνων.

Τότε ο ενήλικας μπορεί να επιστρέψει στο παραμύθι, το οποίο έχει την αρχέγονη δύναμη να του προσφέρει - διαμέσου της εσωτερικής διαδρομής που θα ανοιχτεί μπροστά του - την ανακούφιση, τη λύτρωση και την ισορροπία που διαταράχθηκε.

Όπως είπε η εξαιρετική ελληνίδα παραμυθού ανάμεσα σε όλα τα προηγούμενα, κάθε απώλεια είναι ένα πένθος, όπου αρχικά αυτός που πενθεί θα φορέσει τα σιδερένια παπούτσια, τα οποία θα του επιτρέπουν να κάνει αργά και δυσβάσταχτα βήματα. Στη συνέχεια θα βάλει τα ξύλινα και τέλος τα βελούδινα...

Η επόμενη ανάρτηση θα έχει το παραμύθι της...






Παρασκευή, 6 Οκτωβρίου 2017

Ένας κόσμος, ένα φριχτό όνειρο...;


"Η πραγματική δύναμη, η δύναμη που έχουμε για να αγωνιστούμε μέρα και νύχτα, δεν είναι η εξουσία πάνω σε πράγματα, αλλά πάνω σε ανθρώπους"
Η δύναμη τελικά μιας λανθασμένης πράξης (2+2=5) μπορεί σε ορισμένες περιπτώσεις να γίνει τεράστια  έως ανεξέλεγκτη.
Κι ας δούμε μέσα από τις εξαιρετικά εύστοχες σκέψεις και τον βαθύ ανθρωπισμό του λίγα από όσα μας έχει προσφέρει ο Τζωρτζ Όργουελ, ένας από τους κορυφαίους στοχαστές του 20ου αιώνα.





" Κοντοστάθηκε, πήρε βαθιά ανάσα και με τον αέρα του Διευθυντή του σχολείου απευθύνθηκε σε έναν πολλά υποσχόμενο μαθητή:

«Πώς μπορεί κάποιος άνθρωπος να διασφαλίσει την εξουσία του επάνω σε κάποιον άλλον, Ουίνστον;»
 
Ο Ουίνστον σκέπτεται… «Με το να τον κάνει να υποφέρει», λέει τελικά.

«Ακριβώς. Κάνοντάς τον να υποφέρει. Η υπακοή δεν είναι αρκετή.
Αν δεν κάνετε τον ενδιαφερόμενο να υποφέρει, πώς θα μπορέσετε να είστε σίγουροι ότι υπακούει στη δική σας βούληση και όχι στη δική του;
Δύναμη είναι το να μπορείς να προκαλέσεις πόνο και εξευτελισμό.
Δύναμη είναι να διαλύσεις το ανθρώπινο μυαλό σε κομμάτια και να τα ανασυνθέσεις τελικά σε νέα σχήματα, της δικής σου επιλογής.
Αρχίζετε τώρα λοιπόν να βλέπετε, τι είδους κόσμο δημιουργούμε;» "

" Θυμάσαι, συνέχισε, που έγραψες στο ημερολόγιό σου "Ελευθερία είναι η ελευθερία να λες ότι δύο και δύο ίσον τέσσερα"; Ο Ο'Μπράιαν σήκωσε το αριστερό του χέρι, με την πλάτη του γυρισμένη στον Ουίνστον, με τα τέσσερα δάκτυλα εκτεταμένα και τον αντίχειρα κρυμμένο.

-Πόσα δάκτυλα είναι αυτά, Ουίνστον;

-Τέσσερα.

-Κι αν το Κόμμα πει ότι δεν είναι τέσσερα, αλλά πέντε, τότε πόσα είναι;

-Τέσσερα.

Η λέξη τέλειωσε με μια κραυγή πόνου. "

" Ένα κείμενο – προειδοποίηση, μία κραυγή αγωνίας για όσα σημαντικά επρόκειτο να συμβούν στο μέλλον. Ο Μεγάλος Αδελφός του Όργουελ ήταν εκεί, πολύ πριν εμείς μπορούσαμε να τον φανταστούμε, πολύ πριν κάνει την εμφάνιση του στις ζωές και τις οθόνες μας.
Η σκέψη είναι έγκλημα που τιμωρείται με θάνατο. Ο έρωτας είναι έγκλημα που τιμωρείται με θάνατο. Η γνώση είναι έγκλημα που τιμωρείται με θάνατο.
Η ανθρώπινη ύπαρξη δεν έχει ουσία, είναι μονάχα ένας αριθμός, ένα κομμάτι της στατιστικής. "





" Όλα τα ζώα είναι ίσα, αλλά μερικά ζώα είναι πιο ίσα από τα άλλα. "

"΄Οποιος ελέγχει το παρελθόν ελέγχει το μέλλον. ΄Οποιος ελέγχει το παρόν ελέγχει το παρελθόν."

"Αν θέλεις ένα όραμα του μέλλοντος, φαντάσου μία μπότα να συνθλίβει ένα ανθρώπινο πρόσωπο."

"Ο άνθρωπος είναι το μόνο πλάσμα που καταναλώνει δίχως να παράγει. Δε δίνει γάλα, δε γεννάει αυγά, είναι υπερβολικά αδύναμος για να τραβάει το αλέτρι, δεν μπορεί να τρέξει αρκετά γρήγορα για να πιάσει λαγούς. Ωστόσο, είναι ο αφέντης όλων των ζώων. Τα βάζει για δουλειά, τους δίνει πίσω το ελάχιστο αντίτιμο ώστε να μη λιμοκτονήσουν και κρατάει τα υπόλοιπα για τον εαυτό του."

"Ελευθερία είναι το δικαίωμα να λες στους ανθρώπους εκείνο που δεν θέλουν να ακούσουν."

"Ο ταχύτερος τρόπος για να τελειώσεις έναν πόλεμο, είναι να τον χάσεις."

"Δεν θα ήταν σωστό και δίκαιο να υπάρχει ένας καλύτερος κόσμος κάπου αλλού;"

Πηγή : Το Κουτί της Πανδώρας



Από το προτελευταίο μυθιστόρημα του Όργουελ "Η Φάρμα των Ζώων", μια αλληγορία που μας μεταφέρει σε μία ακόμη δυστοπία, όπου τα ζώα επαναστατούν στον σκληρό άνθρωπο-αφέντη και το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου αναφέρεται στην προσπάθεια των ζώων να διαμορφώσουν την κοινωνία τους μετά την  απελευθέρωσή τους. Ανακαλύπτει κανείς πώς ο σκλαβωμένος λειτουργεί πεσιμιστικά και υποτακτικά έχοντας ήδη την ελευθερία στα χέρια του, του έχει γίνει βίωμα, συνήθεια, με αποτέλεσμα εύκολα μπορεί μια επανάσταση να μετατραπεί σε ένα ακόμα ολοκληρωτικό καθεστώς από έναν επιτήδειο άλλο αφέντη... Τότε φτάνει κανείς να μην ξεχωρίζει πια τον άνθρωπο από το γουρούνι, που στέκεται στα δυο πόδια και το αντίστροφο.







Για όποιον ενδιαφέρεται να δει τους λόγους για τους οποίους έγραψε ο Όργουελ το τρομακτικά προφητικό 1984, μπορεί να διαβάσει πατώντας στον παρακάτω τίτλο:

Ο Όργουελ εξηγεί γιατί έγραψε το 1984 σε γράμμα του





Πιστεύετε ότι έχει καμία σχέση το σήμερα και το κοντινό αύριο με όσα έλεγε ο Όργουελ; 
Αν, μάλιστα, κανείς σκεφτεί ότι όλα αυτά είναι υπερβολές και στα πλαίσια της πολύ in τρομολαγνείας, ας κοιτάξει προσεχτικά πρώτα στον χώρο της εργασίας του - αν έχει - και ας μην πάει καθόλου παραπέρα. Αυτό αρκεί, καθώς θα έχει σίγουρα μια άμεση απάντηση.









Δευτέρα, 2 Οκτωβρίου 2017

Να σώσουμε έναν κόκκο άμμου...

Edgar Alan Poe, ως εισαγωγή για την επόμενη ανάρτηση, η οποία θα είναι αφιερωμένη σε ένα άλλο πρόσωπο που περιέγραψε έναν κόσμο πολύ μακριά από αυτόν που θα ονειρευόταν ένας υγιής άνθρωπος. Έναν κόσμο που εκείνος πήρε μια  γεύση του την εποχή που έζησε, αλλά προφητικά είναι σαν να σκιαγραφούσε σε μεγάλο βαθμό το σήμερα, κι ας πέθανε πάρα πολλά χρόνια πριν. Αυτά όμως στη συνέχεια της εβδομάδας. 

Έτσι μεταφορικά παραθέτω το ποίημα του Poe για την επιτακτική ανάγκη να σώσουμε έναν κόκκο στα χέρια μας από έναν πιο ανθρώπινο κόσμο, γι' αυτό και κρατώ περισσότερο την τελευταία του στροφή. Ένα όνειρο μέσα σ' ένα φριχτό όνειρο.


Όνειρο μέσα σ' όνειρο

Το υστερνό μου φίλημα στο μέτωπο σου πάρε
και άφησε με, αγάπη μου, δυο λόγια να σου πω
αλήθεια λές σαν όνειρο πως διάβηκε η ζωή μου
χωρίς κανένα ατέλειωτο και ξέμακρο σκοπό.

Μα αν η ελπίδα πέταξε σε μέρα ή σε νύχτα
εκεί με σκέπασε βουνό της δυστυχιάς μεγάλο
σου φαίνεται πως έχασα το πιο λίγο καλή μου
αφού η ζωή είναι όνειρο κρυμμένο μέσα σ' άλλο.

Στέκομαι σ' άγρια ακρογυαλιά που δέρνει το κύμα
κι άμμους χρυσούς στα χέρια μου σφιχτά σφιχτά κρατάω
τι λίγοι και πως χάνονται απ' τα κλειστά μου χέρια
ενώ εγώ σε δάκρυα ολόπικρα ξεσπάω.

Θεέ μου, είναι αδύνατο να σώσω μόνο έναν
απ' το κύμα που κυλά με θόρυβο μεγάλο;
Είναι όλα όσα βλέπουμε σ' αυτόν εδώ τον κόσμο
ένα όνειρο ατέλειωτο κρυμμένο μέσα σ' άλλο;

(Μετάφραση: Κώστας Ουράνης)




A Dream Within a Dream

Take this kiss upon the brow!
And, in parting from you now,
Thus much let me avow —
You are not wrong, who deem
That my days have been a dream;
Yet if hope has flown away
In a night, or in a day,
In a vision, or in none,
Is it therefore the less gone?
All that we see or seem
Is but a dream within a dream.

I stand amid the roar
Of a surf-tormented shore,
And I hold within my hand
Grains of the golden sand —
How few! yet how they creep
Through my fingers to the deep,
While I weep — while I weep!
O God! Can I not grasp
Them with a tighter clasp?
O God! can I not save
One from the pitiless wave?
Is all that we see or seem
But a dream within a dream? 








Σάββατο, 30 Σεπτεμβρίου 2017

Yes! Δέκα λεπτά σε αγώνα Φόρμουλα 1!

Το "αφεντικό" του καταστήματος εδώ "τρελάθηκε" και σας πουλάει φίκια αλλά... και μεταξωτές κορδέλες! Τα βγάζει στο σφυρί κι όποιος προλάβει... σίγουρα θα ικανοποιηθεί.
Ξεκινώ με λίγη ζούρλα, γιατί κι αυτή χρειάζεται, για να ανεβαίνει η αδρεναλίνη, ασχέτως αν η ανάρτηση καταλήξει σε κάτι μετρημένο και σοβαρό...! Εξάλλου, μετά από την φουρτούνα έρχεται η νηνεμία, μετά από τη διέγερση ακολουθεί η ηρεμία. Έτσι, λοιπόν, να ανεβαίνει αυτή η πολύ χρήσιμη ορμόνη, ώστε να είμαστε σε ετοιμότητα για τη "μάχη ή τη φυγή", όταν αυτό απαιτηθεί, όπως λένε οι ειδικοί!

Μια και μιλάμε για την αγαπητή αυτή ορμόνη, θα συμπλήρωνα ότι παίρνει την ανιούσα κι όταν ασχολούμαστε από δική μας πρωτοβουλία με κάτι ριψοκίνδυνο, το οποίο έχει στο αίμα του ο άνθρωπος από την αρχή της ύπαρξής του. Αρχικά ξεκίνησε να παίρνει το ρίσκο από ανάγκη και να έχει σύντροφό του τον κίνδυνο, όμως στην πορεία τον καθοδηγούσε η περιέργειά του να γνωρίσει τον κόσμο αλλά και τον εαυτό του, τις δυνατότητες, τα όριά του.

Ένα ερώτημα για σήμερα και ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για τα παιδιά...

Σε τι είδους ριψοκίνδυνο παιχνίδι ή άλλη δραστηριότητα έχετε συμμετάσχει ή θα επιθυμούσατε να συμμετέχετε; 



Πριν συνεχίσω, θα απαντήσω το ερώτημα για μένα. 
Ίσως να το έχετε ήδη υποψιαστεί από τον τίτλο και όσα είπα παραπάνω...
Μα... δέκα λεπτά θα ήθελα, μόνο, να βρεθώ στην πίστα της Φόρμουλα 1...! Να μπορώ για λίγο να έχω αυτή την έξαψη της μεγάλης ταχύτητας, την απόλυτη συγκέντρωση νου και σώματος, τα αντανακλαστικά σε πλήρη διέγερση. Όλα στο "κόκκινο" εν ολίγοις! 
Από παιδί με εντυπωσίαζε η ταχύτητα και παρακολουθούσα πολύ συχνά τέτοιου είδους αγώνες, επιθυμώντας να είμαι εγώ στην θέση του οδηγού, έστω για λίγο.
Πάντα είχα γερά αντανακλαστικά, τα οποία προκαλούσα μέσα στο παιχνίδι και στους άλλους. Βέβαια, με το μοναδικό όχημα που τρέχω πολύ γρήγορα είναι το ποδήλατο, μόλις βρω απλωσιά, γιατί το άλλο τιμόνι δεν το ακουμπώ δυστυχώς πια...

Ακόμα κάτι ριψοκίνδυνο που θα ήθελα να κάνω ήταν να έχω την εμπειρία των πρωτοπόρων στην ιστορία του ανθρώπου, όπως εκείνοι που προσπάθησαν να πετάξουν για πρώτη φορά... παίρνοντας όλο το ρίσκο του άγνωστου και του υψηλού κινδύνου.
Μπορεί να έχω αισθανθεί μέχρι τώρα από κάποια σημεία στην καθημερινότητα και ειδικά την επαγγελματική ως μικρή πρωτοπόρος, όμως αυτό δεν συγκρίνεται με το ρίσκο εκείνων, των πρώτων, που τολμούσαν αυτό που ο άνθρωπος δεν είχε ποτέ σκεφτεί ή δεν επέτρεπε στον εαυτό του ούτε καν να το ονειρευτεί, από φόβο ή γιατί θα τον χαρακτήριζαν παλαβό.

Η σειρά σας...
...μετά το εξαιρετικό άρθρο και τη μουσική επιλογή, η οποία έχει κάτι επιπλέον να πει. 



Το άρθρο είναι από τη σελίδα των εκπαιδευτικών ΑlfaVita κι έχει τίτλο (κλικ επάνω, για να μην έχω εδώ κατεβατά):