Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2017

Ο καλύτερος γιος


Μια ιστορία από την Αιθιοπία μας παρουσιάζει έναν γέρο ο οποίος, όταν έφτασε στο κατώφλι του θανάτου, κάλεσε τους τρεις γιους του και τους είπε:

«Δεν μπορώ να χωρίσω στα τρία την περιουσία μου. Θα αναλογούσε ένα πολύ μικρό μερίδιο στον καθένα σας. Αποφάσισα να κληροδοτήσω όσα έχω σ’ αυτόν που θα αποδειχτεί ο πιο ικανός, ο πιο έξυπνος απ’ όλους. Με άλλα λόγια: στον καλύτερο γιο μου. Έχω ακουμπήσει στο τραπέζι από ένα νόμισμα για τον καθένα σας. Πάρτε τα. Αυτός που θα καταφέρει να αγοράσει με το νόμισμα αυτό κάτι που θα γεμίσει μέχρι επάνω την καλύβα θα τα πάρει όλα.»

Οι γιοι έφυγαν. Ο πρώτος αγόρασε άχυρα, αλλά το μόνο που κατάφερε ήταν να γεμίσει την καλύβα μέχρι τη μέση. Ο δεύτερος αγόρασε σακιά με πούπουλα, αλλά ούτε κι αυτός κατάφερε να γεμίσει την καλύβα.

Ο τρίτος γιος – που πήρε την κληρονομιά – αγόρασε ένα πράγμα μόνο. Ήταν ένα κερί. Περίμενε το σκοτάδι, άναψε το κερί και γέμισε την καλύβα με φως.

                                       Πηγή: Μυθοπλασίες κι αφηγήσεις






Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2017

Οι μεγάλες αγάπες πάνε στον παράδεισο


Οι παλιές αγάπες λένε πάνε στον παράδεισο, όμως το παραφράζω και λέω πως οι μεγάλες αγάπες πάνε στον ονειρικό εκείνο τόπο, ενώ οι μικρές πάνε παντού, όπως και τα "κακά παιδιά".
Το ζήτημα είναι ποιες αγάπες επιθυμεί να ζήσει κανείς, για ποιες είναι έτοιμος. 
Όποια είναι η ανάγκη του - μεγάλη ή μικρή αγάπη, γι' αυτή θα είναι προετοιμασμένος, κι ας μην το γνωρίζει, κι αυτή θα του προκύψει στην ζωή του. 
Μπορεί να μη συμβεί μόνο μία φορά, αλλά μία είναι εκείνη που θα χαραχτεί βαθιά στην ψυχή του. Πάντα μιλώντας γι' αυτές τις μεγάλες, που "κάστρα καταλούν", όπως λέει και το τραγούδι.

Μερικές σκόρπιες σκέψεις γύρω από το δυνατό συναίσθημα. Έτσι, "στα κλειστά τα παραθύρια τον παλιό σκοπό ήρθ’ απόψε όπως πρώτα για να ξαναπώ", σαν τους Χαϊνηδες.

Πόσο τυχερός είναι ένας άνθρωπος όταν αγαπιέται, όταν κάποιος τον νιώθει και όλο αυτό του έρχεται χωρίς να κοπιάσει. 
Συχνά δεν αντέχουν τόση αλήθεια οι άνθρωποι και αντιδρούν καχύποπτα και ίσως με μια δόση κοροϊδίας, λόγω του ότι είναι περικυκλωμένοι από τόσα ψέματα, τόσα δήθεν, τόση ισοπέδωση ή υπερβολή για ανούσια πράγματα.

Πόσο σημαντικό είναι για δύο ανθρώπους να ανέχονται ο ένας τα ζόρια του άλλου.
Να έχουν έτοιμο το αστείο στην άκρη της γλώσσας, την ώρα που ο ένας έχει κατακλυστεί από τον χείμαρρο των νεύρων.
Εκεί που ο ένας νευριάζει τον άλλο κι εκείνος λέει πως θα φύγει, την ίδια στιγμή να γυρνά, να τον αρπάζει και να τον φιλά. Να του λέει πως δεν πειράζει, διότι πράγματι θα ισχύει αυτό. Ο οποίος δεν θα το κρατά "μανιάτικο" και δεν θα βρεθεί ποτέ η στιγμή να το "χτυπήσει" στον άλλο σαν την καμπάνα της Νοτρ Νταμ.

 
Πόσο μοναδικό και πολύτιμο είναι να στέκεται κανείς πλάι στον άλλο την ώρα της εσχατιάς του, όποια κι αν είναι αυτή. Να την κατανοεί, να την υπομένει, να την αντέχει, να τείνει το χέρι της αγάπης την πιο δύσκολη στιγμή ή περίοδο. Να είναι εκεί με την ψυχή του και να θέλει το καλύτερο για τον άλλο.  

Πόσο ανακουφιστικό και ιδανικό είναι για δύο ανθρώπους να νιώθουν μαζί άνεση και ασφάλεια, γιατί ξέρουν πως τα συναισθήματα και οι σκέψεις τους δεν κινδυνεύουν, όταν τις μοιραστούν μεταξύ τους. Όταν είναι σίγουροι ότι είναι σε καλά χέρια.

Κι αν κάποιος δεν τα πάει καλά με τα λόγια, δεν του είναι εύκολο να εκφραστεί, να δείξει τι συμβαίνει στο μυστήριο μυαλό του, ας μην πει λέξη, ας δώσει ένα φιλί. Ο άλλος που τον αγαπά, θα καταλάβει.
Εμπεριέχονται όλα επιτυχώς σ' ένα φιλί. 
Το φιλί μας είμαστε εμείς.






 

Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2017

Τελικά, τι είναι αυτό που έχει αξία;


Οι πολιτικές ιδεολογίες απογυμνώθηκαν, έχασαν τον στόχο τους και την αίγλη τους. 
Έπαψαν για πολλούς να είναι το στήριγμα και η ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. 
Δεν φταίνε φυσικά αυτές αλλά οι πιστοί ακόλουθοί τους, που έβαλαν πάνω από εκείνες τις προσωπικές τους φιλοδοξίες και παντός είδους αδυναμίες, αλλά πολύ περισσότερο την κοντόφθαλμη ματιά τους απέναντι σε όλα.
Οι ιδέες από μόνες τους δεν προδίδουν ποτέ και κανέναν, ίσως μόνο να αποδειχθούν αταίριαστες σε κάποιους και στον τρόπο σκέψης τους  ή ανεφάρμοστες για την αχόρταγη κι ανόητη πραγματικότητα του ανθρώπινου είδους.
Οι άνθρωποι όμως προδίδουν και συχνά χωρίς καμία αναστολή, ενοχή, με καθαρά υστερόβουλο τρόπο, διόλου τυχαία.

Ο άνθρωπος ζει έτσι κι αλλιώς το παράλογο από την πρώτη στιγμή της ύπαρξής του. Προσπαθεί να μην το βλέπει, όταν δεν το αγνοεί πλήρως. Σε αυτή την περίπτωση αποφασίζει να ζει στον μικρόκοσμό του, που έχει πιθανότητες να του προσφέρει μικρές στιγμές ευτυχίας, όμως μέχρι εκεί και παραπέρα δεν έχει. Στο τέλος της ζωής του θα αναρωτιέται ίσως για ποιο λόγο ήρθε στον κόσμο. Αν είχε κάποιο νόημα η πορεία του στη γη. Μπορεί και να μην αναρωτιέται καν, οπότε μακάριος μέσα στην πνευματική του φτώχεια θα αφήνει όλο το φορτίο της ανυπαρξίας του στο ότι πάντα κάποιος άλλος ή κάτι θα του έφταιγε. Εκείνος ήταν απών.
Στην περίπτωση που δείξει το σθένος να το αντικρίσει κατάματα, τότε η πορεία του είναι μονόδρομος και δεν είναι άλλος από την ατομική συνειδητοποίηση αυτού του παράλογου ακόμα και του θανάτου, οπότε θα επαναστατήσει μέσα από την ατομική του προσπάθεια, η οποία θα συμπεριλαμβάνεται και σε μία  συλλογική. Έτσι αποκτά νόημα η ζωή και ο κόσμος και έχει τη δυνατότητα να οδηγηθεί στην ευτυχία.

Δυστυχώς, ο άνθρωπος αποφασίζει να δράσει συλλογικά, πιθανόν αναλαμβάνοντας και την ατομική ευθύνη, όταν μια δοκιμασία που περνά φτάσει στην κορύφωσή της. 
Όμως, μέχρι τώρα έχει φανεί πως όταν τελειώσει κι αυτή του η ταλαιπωρία, έχοντας καταφέρει δυναμικά να την ξεπεράσει, θα χαρεί με την ψυχή του την σωτηρία του, θα πανηγυρίσει επιδιδόμενος σε υλικές απολαύσεις χωρίς μέτρο, λησμονώντας για ακόμη μία φορά ότι το κακό διατηρείται σε λανθάνουσα κατάσταση και κάποια στιγμή θα επανέλθει. Γι' αυτό είναι ανάγκη να επαγρυπνά.

Τελικά, τι είναι αυτό που έχει αξία στην ζωή μας και σε αυτό τον παράλογο κόσμο;
Θα απαντούσα μέσα από τη σκέψη και τον λόγο του Αλμπέρ Καμύ:
"Εκείνο που με ενδιαφέρει είναι να ζούμε και να πεθαίνουμε γι' αυτό που αγαπάμε".

Εννοείται ότι θα έχουμε βρει κατά τη διάρκεια της ζωής μας ποια είναι όλα αυτά που αγαπάμε αληθινά, ώστε να έχει κάποια αξία η ύπαρξή μας και το τέλος της.


Μουσική όπως πάντα, καθώς είναι μια διαχρονική αγάπη...






Ήρθα, έτσι, γιατί είχα κάτι να σας πω, κι ας πέσει χάμω...

Καλή συνέχεια στον προσωπικό μας αγώνα ο καθείς!
 Μην ξεχνάμε ότι είμαστε όλη μια παρέα σε τούτο το πλοίο, που αξίζει να κάνει όνειρα για κάτι καλύτερο!



Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2017

Ένα μεγάλο Ναι ή ένα μεγάλο Όχι;


«Che fece .... il gran rifiuto» 
 
Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα
που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι
να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος τό ‘χει
έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα

πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του.
Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει. Aν ρωτιούνταν πάλι,
όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει
εκείνο τ’ όχι — το σωστό — εις όλην την ζωή του.

                                    Κωνσταντίνος Καβάφης






Ο Καβάφης παίρνει τον στίχο από την Κόλαση του Δάντη "Che fece .... il gran rifiuto", αφαιρώντας το "per vilta" (από δειλία), και απομακρύνεται από το νόημα που έδωσε ο Δάντης. Δεν υπερασπίζεται εκείνον που από δειλία ακολούθησε τη μεγάλη άρνηση, αλλά τιμά τους μεγάλους αρνητές, τους ανθρώπους που έχουν το θάρρος να πουν όχι στην τρέχουσα ηθική, στις κοινωνικές συμβάσεις, στις ξεπερασμένες ποιητικές τεχνικές και ό,τι άλλο η κοινωνία επιχειρεί να επιβάλλει στους ανθρώπους, εγκλωβίζοντάς τους σε έναν συγκεκριμένο τρόπο ζωής και σκέψης.
Το ζήτημα είναι ότι όσοι πήραν τον δρόμο της άρνησης, ο οποίος απαιτεί υψηλό σθένος και αποφασιστικότητα, έμειναν πιστοί στην προσωπική τους ταυτότητα και μακριά από όσα όριζαν οι άλλοι γι' αυτούς, δεν έγιναν αποδέκτες ανάλογης τιμής και σεβασμού από την κοινωνία, όπως εκείνοι που είπαν το μεγάλο ναι στις επιταγές της. Επειδή επέλεξαν να είναι αυθεντικοί,  δέχτηκαν την ισχυρή επίκριση από αυτήν έως και την τιμωρία της κάποιες φορές.

Πηγή όλων των παραπάνω και μια πολύ καλή ανάλυση του ποιήματος στο latistor.






Πόσο αντέχει τελικά κανείς να χαράξει τη δική του αυθεντική πορεία; Πάντα με σεβασμό απέναντι στον εαυτό του και στους άλλους;




Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2017

Το νερό δεν αντιστέκεται


[…] «Το νερό δεν αντιστέκεται. Το νερό ρέει.

Όταν βουτάς το χέρι σου μέσα του, το μόνο που νιώθεις είναι ένα χάδι. Το νερό δεν είναι συμπαγής τοίχος, δεν θα σου σταθεί εμπόδιο.

Όμως πάντοτε κυλά προς την κατεύθυνση που επιλέγει αυτό και τίποτε τελικά δεν μπορεί να του αντισταθεί.

Το νερό είναι υπομονετικό. Καθώς το νερό στάζει σταδιακά σιγοτρώει το βράχο. Να το θυμάσαι αυτό παιδί μου.

Να θυμάσαι ότι είσαι κατά το ήμισυ νερό. Αν δεν μπορείς να αποφύγεις ένα εμπόδιο, παρέκαμψέ το. 
Αυτό κάνει το νερό.» […]

                                                                     Πηγή: Μυθοπλασίες και Αφηγήσεις 









  
 

Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2017

"Αναγνωρίζω ό,τι πήρα και στο λέω"


Πόση συγκίνηση, πόση γλύκα κι ίσως έκπληξη 
αισθάνεται κανείς, 
όταν δέχεται μια εξομολόγηση από καρδιάς 
από ένα άλλο άτομο;
Όταν εκείνο αναγνωρίζει όσα πήρε από την μεταξύ τους επαφή, τα αισθάνεται πολύτιμα 
για την πορεία της εξέλιξής του ως άνθρωπος
και τολμά να τα πει, 
με ανησυχία μάλιστα να μην ξεχάσει τίποτε.

Όταν θέλει να μοιραστεί τη διαπίστωση και την χαρά του και δε δειλιάζει ούτε αδιαφορεί.
Όταν δεν φοβάται μήπως και φανεί "ελλιπής"
 απέναντι στον άλλο...
Όταν έχει κάνει στην άκρη τον εγωισμό, 
έχει καθαρή ματιά και αγνή ψυχή.
Θάρρος και "μαγκιά" του θα το 'λεγε κανείς...

Ο αποδέκτης μιας τέτοιας ειλικρινούς εξομολόγησης 
μπορεί να αισθάνεται ότι του χάρισαν 
ένα ευωδιαστό τριαντάφυλλο δίχως αγκάθια.
Σαν να του πρόσφεραν μια μεγάλη θερμή αγκαλιά
που δεν ζήτησε ποτέ!








Αφιερωμένο το σημερινό σε ένα φιλικό μου πρόσωπο, που είχε το θάρρος και τη "μαγκιά", όπως αναφέρεται παραπάνω, τα οποία δυστυχώς έχουν λίγοι άνθρωποι.
Είμαι ευγνώμων γι' αυτό και ευτυχής απόλυτα για τούτο το συναπάντημα και κάθε άλλο παρόμοιο. Σπάνια αλλά υπαρκτά...

Γιατί πρέπει να είναι τόσο δύσκολο να αναγνωρίσει κανείς τι πήρε από τους άλλους ανθρώπους και να έχει την επιθυμία να το πει; 


Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2017

Μουσικοί περίπατοι γεμάτοι γλύκα...






















Πάμε πολύ πίσω σε μουσικούς περίπατους γεμάτους γλύκα. Κάποιοι από αυτούς έγιναν γνωστοί μέσα από τον ελληνικό κινηματογράφο, αλλά όχι μόνο. 
Μουσική του ιδιαίτερα ευφυή, τρυφερού και απόλυτα λυρικού Μάνου Χατζιδάκι (κλικ).
Επέλεξα ερμηνείες των συνθέσεών του μόνο από την Αλίκη Καγιαλόγλου, τον Βασίλη Λέκκα, τη Μαίρη Λω και τη Νένα Βενετσάνου, οι οποίοι απογειώνουν το έργο του με τις εξαιρετικές φωνές τους.
Η ανάρτηση στο τέλος θα αλλάξει πορεία και από τα μονοπάτια του Χατζιδάκι θα περάσει σε πιο σύγχρονα της Νένας Βενετσάνου, η οποία ξεχωρίζει με τη διαμαντένια της φωνή, καθαρή σαν γάργαρο νερό, απαλή και βελουδένια όποτε αυτό απαιτείται, άλλοτε επιβλητική ή ακόμα και παιχνιδιάρικη. Μια σπάνια φωνή "ανυπέρβλητης εκφραστικής κομψότητας"!

Τα σπουδαία έργα πάντα μιλούν από μόνα τους και δεν χρειάζονται αναλύσεις. Όσον αφορά δε τη μουσική, ό,τι έχει να πει το λέει μέσα από τον στίχο, τη σύνθεση και την ερμηνεία. Οπότε πάμε να απολαύσουμε...


 "Θάλασσα πλατιά
σ’ αγαπώ γιατί μου μοιάζεις"

"Κύματα πουλιά
στα ταξίδια σας που πάτε
τα αλαργινά
την κρυφή μου λύπη πάρτε
κι απο `κει μακριά
να μου φέρετε κι εμένα τη χαρά"



"δίχως τη δική σου αγάπη
είναι ο κόσμος πιο μικρός."

"Χάρτινο το φεγγαράκι
ψεύτικη η ακρογιαλιά
αν με πίστευες λιγάκι
θα 'ταν όλα αληθινά."




 "Το πέλαγο είναι παιδί,
τρέχει και δεν το φτάνω
παιδί και στην αγάπη του,
που σαν παιδί το χάνω."




 "Κάθε δειλινό κοιτώ τον ουρανό,
το γαλανό
και μια φωνή τρελή
σαν χάδι κι απειλή
κοντά της με καλεί"




"Λόγο στο λόγο και ξεχαστήκαμε
μας πήρε ο πόνος και νυχτωθήκαμε"




"Είσ’ ένα περιστέρι
που πετάς στον ουρανό
πάμε να βρούμε ένα αστέρι
σ’ ένα κόσμο μακρινό"

"Είσαι ένα καρδιοχτύπι
μου 'χεις κόψει τα φτερά
έλα πάρε μου τη λύπη
έλα δωσ' μου τη χαρά"







Τον καφέ δεν θα σας τον πω ούτε τη μοίρα μας, όμως "του καφέ το παραμύθι θ' ακουστεί" και άλλα θα σας πει η ίδια η Βενετσάνου με ύφος εύθυμο και χαρωπό για τις μικρές ευτυχισμένες στιγμές, που απολαμβάνουμε με ένα φλιτζάνι καφέ... Ένα μουσικό κομμάτι ταιριαστό σε τούτο τον χώρο!



 Το "Καφέ Γκρέκο" "δεν είναι τόπος ν’ ανήκει στα δεσμά κανενός". Είναι ελεύθερος τόπος συνάντησης όλων, όπως θα έπρεπε να είναι κάθε καφέ αλλά και κάθε γεωγραφικός τόπος, που υποστηρίζει την ειρήνη και την ελεύθερη ανταλλαγή ιδεών, σκέψεων, απόψεων. Ένας τόπος που αγαπά την ζωή και σέβεται τον άνθρωπο.




@ Και για τον δεύτερο χρόνο τούτου του ιστολόγιου... 
κλικ εδώ .


@ Οι πίνακες του Francois Fressinier