Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 2017

Ερωτικά γράμματα και μια αθυροστομία


Θα αναρωτιέται κανείς διαβάζοντας τον τίτλο τι ιδέα ήρθε πάλι μέσα στο αγύριστό μου το κεφάλι...
Απλά θα συνεχίσω την προηγούμενη ανάρτηση με έναν δικό μας ποιητή και την ερωτική του πλευρά, η οποία μου ήταν άγνωστη και έπεσα κατά λάθος επάνω της...! Τι μόνο ο Neruda θα είναι ερωτικός; Ας κάτσουμε καλά! Ο λόγος γίνεται για τον Σεφέρη, επίσης βραβευμένο με το Νόμπελ Λογοτεχνίας, και τα ερωτικά γράμματα που έγραφε στην αγαπημένη του Μαρώ (Σεφέρης και Μαρώ Αλληλογραφία (1936-1940), Εκδ. Βικελαία Βιβλιοθήκη, Δήμος Ηρακλείου, 1989).
Μπορώ να πω ότι με εξέπληξε η ερωτική γραφή του και θέλησα να μοιραστώ εδώ ορισμένα μέρη από εκείνα τα γράμματα .

Το ζήτημα είναι ότι θα μοιραστώ και μια αθυροστομία, από κάποιον τοίχο του fb, που μάλλον είχε πολλά να μου πει... Συνδυάζω, λοιπόν, την αίσθηση του ποιητή με την δική μου, την ομορφιά (ακόμα και μέσα από τον πόνο) και τον ρομαντισμό με την πικρή γεύση και τον προβληματισμό.
Θα αποζημιώσω για το αλλοπρόσαλλο τούτης της ανάρτησης, όποιον μπει στη διαδικασία να ασχοληθεί μ' αυτό, με μουσική ηρεμίας και μεγάλης διάρκειας, πάντα αν την έχει ανάγκη.

  
Από τα γράμματα του Σεφέρη προς την αγαπημένη του...
(Η τέχνη και η διανόηση στην δική του ζωή)
Πιστεύω πως εσύ είσαι η ζωή μου. Αν το θέλεις να κάνω τη ζωή μου μακριά σου, βέβαια θα την κάνω -γιατί το δικό σου θέλημα θα γίνει και όχι το δικό μου- δε θα το κάνω όμως χωρίς εσένα. Αισθάνομαι πως μαζί σου άνοιξε ένας άγνωστος δρόμος μπροστά μου. [Πηγή: www.doctv.gr]
Πιστεύω πως εσύ είσαι η ζωή μου. Αν το θέλεις να κάνω τη ζωή μου μακριά σου, βέβαια θα την κάνω -γιατί το δικό σου θέλημα θα γίνει και όχι το δικό μου- δε θα το κάνω όμως χωρίς εσένα. Αισθάνομαι πως μαζί σου άνοιξε ένας άγνωστος δρόμος μπροστά μου [Πηγή: www.doctv.gr]
"Πιστεύω πως εσύ είσαι η ζωή μου. Αν το θέλεις να κάνω τη ζωή μου μακριά σου, βέβαια θα την κάνω - γιατί το δικό σου θέλημα θα γίνει κι όχι το δικό μου - δε θα το κάνω όμως χωρίς εσένα. Αισθάνομαι πως μαζί σου άνοιξε ένας άγνωστος δρόμος μπροστά μου." 

"Αν έχω την τύχη να σου δώσω κάτι που να κρατήσεις μέσα σου από την αληθινή ζωή, αν μπορώ να σε κάνω να νιώσεις ότι έχουμε κάτι μέσα μας που είναι μεγάλη αμαρτία να το εξευτελίζουμε, θα είναι αρκετό. Κι αυτά όλα που σου γράφω, τόσο ήρεμα τώρα, με κάνουν να συλλογίζομαι πώς είναι δυνατό να μην είναι κανείς απάνθρωπος, όταν είναι απάνθρωπη η ζωή."

"Ποτέ δεν φανταζόμουν πως θα μπορούσα να αγαπήσω έτσι. Μου είναι αδύνατο να σου εξηγήσω τι είναι αυτό το τρομερά δυνατό και ζωντανό πράγμα που κρατώ μέσα στην ψυχή μου και τη σάρκα μου. Είμαι κάποτε σαν τρελός από τον πόνο και αισθάνομαι πως όλοι οι άλλοι μου δρόμοι έξω από αυτόν τον πόνο, είναι κομμένοι. Πως μόνο απ' αυτόν μπορώ πια να περάσω. "

"Μου φαίνεται πως κάθε γράμμα είναι το τελευταίο, και πως, αν δε σου δώσω ό,τι μπορώ να σου δώσω σε μια στιγμή, δε θα μπορέσω να σου το δώσω ποτέ." 

"Όταν πάει κανείς να πάρει μια μεγάλη απόφαση, ποτέ δε μπορεί να τα δει όλα. Βλέπει έναν κύκλο σαν το μισοφέγγαρο, μισό φωτεινό και μισό σκοτεινό. Πάνω στο φωτεινό μέρος βάζει όλη τη λογική. Πάνω στο σκοτεινό όλη του την παλικαριά και την πίστη."

"Αν είχα χρήματα, λες. Μα αν είχα οτιδήποτε από αυτά που δεν έχω, δεν θα είχα εσένα. Έτσι αγαπώ όλη μου τη ζωή γιατί ήρθε ως εσένα, τέτοια που ήταν κι όχι άλλη."

"Πόσα πράγματα που έχω να σου πω ή να σου δείξω και που δε μ' άφησε η λαχανιασμένη ζωή μας."

"Αν μπορούσα να σου δώσω μια μικρή χαρά, πρέπει να σου τη δώσω αμέσως. Μακάρι κάθε μέρα να μπορούσα. Κάθε μέρα ως την τελευταία στιγμή. Μ' έκανες να σκεφτώ ένα πράγμα που σκεπτόμουν πολύ λίγο άλλοτε, την ευτυχία." 

"Θα ήθελα τρεις μέρες κοντά σου χωρίς λέξη. Λέξη..."

"Φοβούμαι μήπως συνηθίσω έτσι πάντα από μακριά να σ' αγαπώ." 

"Και μαζί να ήμασταν από το πρωί ως το βράδυ, δε θα έφτανε. Θα έπρεπε να καταπιεί ο ένας τον άλλον. Κι όλα αυτά είναι υπερβολικά φρικαλέα για να μ' αρέσουν."

"Ξέρεις πόσο πολύ είναι για μένα οι λίγες στιγμές μαζί σου;" 

"Είμαι πονεμένος σ' όλες τις μεριές και στο σώμα και στο πνεύμα. Δεν μπορώ να κάνω έναν συλλογισμό στοιχειώδη χωρίς να 'ρθεις ξαφνικά να τον κόψεις."

"Σου είπα ένα σωρό πράγματα, αλλά εκείνο που ήθελα να πω και μ' εκανε να μουντζουρώσω τόσο χαρτί δεν το είπα: είναι σκληρή η ζωή χωρίς εσένα και άδικη." 




Από τον τοίχο του fb η αθυροστομία που στάθηκε κάπως μέσα μου...

"Καμιά φορά χαμογελάμε, για να μην τα γαμήσουμε όλα!" 

Ένας σχολιαστής από κάτω έγραψε: "Κανονικά πρέπει πρώτα να τα γαμήσουμε όλα και μετά να χαμογελάμε..." 



Γλυκιά μουσική με εικόνες από τη θάλασσα της λύτρωσης...



Σάββατο, 16 Σεπτεμβρίου 2017

Από τα ερωτικά του Pablo Neruda


Μια γλυκιά εισαγωγή στο φθινόπωρο, που μόνο καλοκαίρι μοιάζει...
Ή αλλιώς, δεν έχω χρόνο να γράψω κάτι δικό μου και ψάχνω δικαιολογίες!
Μα κι όσα επέλεξα έχουν την ομορφιά τους, καθώς απαλύνουν την πανηγυρική μας είσοδο στη ρουτίνα της εργασιακής καθημερινότητας και πολλών άλλων υποχρεώσεων. Τα πολλά σούρτα φέρτα και οι χαλαρότητες κομμένα...

Ένας ελαφρύς περίπατος μέσα από διάσπαρτους ερωτικούς στίχους που ξεχώρισα από τον ευαίσθητο και βαθιά συνειδητοποιημένο ποιητή του λαού του, του λαού της Χιλής, κι όλου του κόσμου, τον Pablo Neruda. Του μαθητή - στο γυμνάσιο - της Gabriela Mistral, στην οποία έγινε αναφορά εδώ πριν λίγες μέρες. Τίποτα δεν είναι τυχαίο σε τούτη την ζωή!



"Από τα χείλια ως τη φωνή κάτι όλο χάνεται.
Κάτι φτεροκοπάει, του τρόμου κάτι και της λησμονιάς.

Έτσι, να, σαν δίχτυα που δεν δύνονται να κρατήσουν το νερό"


"Για την καρδιά μου αρκεί το στήθος σου,
για την ελευθερία σου αρκούν τα φτερά μου.
"


"Την ώρα όπου ο άνεμος μελαγχολικός καλπάζει
σφαγιάζοντας πεταλούδες
εγώ σ' αγαπάω,
κι η έξαρση μου δαγκώνει βαθιά
τα δαμάσκηνα του στόματός σου."



"Με μικρά χι τσεκάριζα πυρπολημένους τόπους 
στον γαλατένιο άτλαντα του κορμιού σου επάνω."

"Θέλω να κάνω μαζί σου
αυτό που κάνει κι η άνοιξη στις κερασιές."



"Εσύ να σείεσαι απ' τις ρίζες σου όλες
και να χιμάω εγώ απ' τις χαίτες των κυμάτων μου όλων!"


"Γεννιέται η ψυχή μου κι ανασταίνεται
στις όχθες των μαύρων ματιών σου
τα δε μαύρα μάτια σου είναι φυλάκιο
στη μεθόριο της χώρας των ονείρων."


 
"Πόσο έχεις στ' αλήθεια πονέσει,
ώσπου να 'βρεις τα χούγια μου,
ώσπου να βρεις την ψυχή μου τη μονάτη κι ανήμερη"



"Μ' αρέσει άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν απουσία
κι ενώ μεν απ' τα πέρατα με ακούς,
η φωνή μου εμένα δε σε φτάνει.
Μου φαίνεται ακόμα ότι τα μάτια μου σε σκεπάζουν πετώντας
κι ότι ένα φιλί, μου φαίνεται,
στα χείλη σου τη σφραγίδα του βάνει."

"Άσε με τώρα να βυθιστώ κι εγώ σωπαίνοντας
μες στη δική σου σιωπή."







Πέμπτη, 7 Σεπτεμβρίου 2017

Μια ιδιόρρυθμη νυχτερινή ενδοσκόπηση




Απόψε η δυσθυμία (αλλιώς κακοκεφιά) δίνει το κακόγουστο παρατεταμένο κονσέρτο της.
Ήρθε απρόσκλητη, με θρασύτητα να απλώσει ράθυμα τα μουσικά όργανα της ορχήστρας της.
Κι εσύ της επιτρέπεις, από περιέργεια ν’ ακούσεις τον ιδιόρρυθμο σκοπό της.
Γιατί;  
Ακόμα δεν έμαθες ότι η άτιμη η περιέργεια δρα ύπουλα και σκοτώνει τα αιλουροειδή που εξακολουθούν να προκαλούν την τύχη τους;  
Μα αν κοιμάσαι τον ύπνο του αφελούς, τότε μακάρια πέφτεις στην καλοστημένη παγίδα. Δεν έφτανε μόνο αυτό, ορισμένα μουσικά όργανα έχουν κέφια για διάλογο μαζί σου. Εσύ δεν χάνεις ευκαιρία να τ’ ακολουθήσεις στον επίμονο κουτσομπολίστικο ρυθμό τους.
Το έχεις ανάγκη ε;

Κι αρχίζει ο χορός των αδιάκριτων ερωτήσεων και ενοχλητικών παρεμβάσεων...

- Καλέ, εσύ δεν ήσουν που το έπαιζες άνετη κι έτοιμη για αλλαγές, που έβαζες εξισώσεις με πολλούς αγνώστους να λύσουμε με αυτοπεποίθηση, σαν άριστα μαθητούδια; Τις έλυσες; είπε με ειρωνεία και μπόλικη ξινίλα το βιολί.

- Ε, δεν έκατσα άπραγη. Μπορεί να μην κατάφερα αρκετά από αυτά που ήθελα ν’ αλλάξουν στο περιβάλλον μου, όμως άλλαξα σε μεγάλο βαθμό μέσα μου. Αυτό δεν είναι κάτι;

- Ναι, εντάξει, δε λέω ότι είναι εύκολο ν’ αλλάξεις μεμιάς, γιατί αν δεν τρομάξεις εσύ, τρομάζουν οι άλλοι, απάντησε το βιολί με σημαντικά ίχνη πλέον κατανόησης.

- Μα κάποιοι τρόμαξαν με τις αλλαγές μου, δείχνοντας μάλιστα μεγάλη αντίσταση σε αυτό που έβλεπαν να εξελίσσεται καθημερινά μπροστά στα έκπληκτα μάτια τους. Λογικό, αλλά ως ένα σημείο, μια και ο άνθρωπος βαλτώνει, αν δεν βελτιώνεται ή δεν ακολουθεί αυτό που του λέει η εσωτερική του φωνή, με αποτέλεσμα να αποτελεί πρόβλημα για τον ίδιο και κατ’ επέκταση για τους άλλους.

- Πάλι τις αμπελοφιλοσοφίες έπιασες; μπήκαν ορμητικά στη συζήτηση όλα τα κρουστά μαζί. Μα οι άλλοι ίσως αγαπούν τον παλιό σου εαυτό κι αυτό θέλουν να έχουν στην ζωή τους.

- Μήπως βολεύονται καλύτερα με τον παλιό μου εαυτό; τους απαντώ λίγο εκνευρισμένα. Ο εαυτός μου ανήκει σε μένα και σε κανέναν άλλο, οπότε δεν έχουν να ορίσουν τίποτα ή να διαμαρτυρηθούν, εφόσον δεν τους προσβάλει ή δεν τους προκαλεί κανένα κακό η οποιαδήποτε μεταβολή μου σε σκέψεις, δράσεις και... αντιδράσεις. Αυτό που κατά βάθος τους ενοχλεί είναι ότι κάποιος ταράσσει τους τέλεια γι’ αυτούς σχεδιασμένους κύκλους τους.

- Καλά, όλο παντιέρες σηκώνεις και το παίζεις επαναστάτρια της φακής! Σιγά μη σκίσεις κανένα καλσόν! ήρθε να προσθέσει με θράσος και έντονα δηκτικό ύφος το τρομπόνι. Όλο φεύγεις, όλο κάποτε θα το κάνεις μας λες..., όλο να σώσεις τον κόσμο θες. Ναι, καλά, όλο στον δρόμο είσαι σε κατάσταση ωτοστόπ! Λίγο πιο κάτω πήγες και... κάτι έκανες τώρα.

- Κάποιες αποφάσεις δεν εξαρτώνται μόνο από το τι επιθυμούμε καθαρά εμείς, αλλά και οι άλλοι που μοιράζονται την ζωή τους μαζί μας ή όσοι έχουν εξουσία που δεν είναι στα δικά μας χέρια. Επειδή δεν γνωρίζει ποτέ κανείς τι θα του φέρει το αύριο παρακάτω, κάνει ένα βήμα κι ας μην είναι το μεγάλο που είχε αρχικά ως στόχο και καημό. Μπορεί στη συνέχεια να κατορθώσει άλλο ένα μεγαλύτερο από το προηγούμενο. Το σημαντικό είναι να μην παραμείνει αδρανής και απλά κλαίει τη μοίρα του. Ακολουθεί υπομονετικά και επίμονα τον δικό του βηματισμό, εκείνον που του επιτρέπουν οι συνθήκες στις οποίες ζει και... κάτι παραπάνω. Το μυστικό είναι να μην αφήνει να περνά στη λήθη αυτό που αγαπά και να το κυνηγά μέσα από κάθε ευκαιρία. Α, και τα καλσόν δεν τα σκίζω, γιατί προσέχω... Μερικά πράγματα απαιτούν λεπτούς χειρισμούς από επιδέξια χέρια.

- Μμμ, τώρα μάλιστα! Είδαμε την επιδεξιότητα του Κόναν του βαρβάτου, που μπαίνει και σαρώνει όποιον βρει μπροστά του... αχαχαχα! μπήκε στον πρόστυχο χορό κορδωτά η τούμπα

  
- Α, για να σου πω, ανθρωποπνίχτρα, που χρειάζεσαι τόνους αέρα για να ακουστείς και αβίαστα κρίνεις τους άλλους! Όποιος είναι απ’ έξω, γιατί δεν έχει κοιτάξει ποτέ τι κάνει ο ίδιος, ξέρει πολλά να ξεστομίζει! Και ο πιο ευγενικός και ήρεμος άνθρωπος έρχονται στιγμές που θα χάσει τον έλεγχο για διάφορους λόγους, με αποτέλεσμα να φερθεί άκομψα ή ακόμα και άδικα σε κάποιον άλλο. Ίσως να περάσει σε κινήσεις αταίριαστες με αυτό που τον χαρακτηρίζει ως προσωπικότητα, όμως πάντα θα υπάρχει κάποιος λόγος, χωρίς να σημαίνει ότι λειτούργησε έτσι διότι ήθελε να βγάλει απωθημένα πάνω σε κάποιον άλλο. Ναι, συμβαίνει συχνά στους ανθρώπους αυτό, να ξεφορτώνουν όλες τις δολοφονημένες ανάγκες κι επιθυμίες τους, τις στενοχώριες, τους φόβους, τα άγχη και τον θυμό τους πάνω σε όποιον είναι το πιο εύκολο θύμα ή στη χειρότερη σε όποιον βρουν μπροστά τους.
Ναι, θύμωσα, τώρα! Ο θυμός επίσης είναι υγεία, αρκεί να μην είναι μόνιμος και καταστροφικός.
Μπορώ και να θυμώνω, λοιπόν, όπως έχω δικαίωμα να κάνω λάθος και να ζητώ ειλικρινά συγγνώμη, όπως έμαθα να συγχωρώ όταν κάποιος με βλάψει με κάποιο τρόπο, αλλά θέλει πραγματικά να επανορθώσει.

- Μα σαν να έχει δίκιο, συνηγόρησαν οι βιόλες και τα βιολοντσέλα σ’ ένα αργόσυρτο μουρμουρητό. Έτσι είναι οι άνθρωποι, αφού έχουν αδυναμίες και κάνουν σφάλματα, αλλιώς θα ήταν θεοί.

- Καλό θα είναι να κρίνουμε πρώτα τον εαυτό μας, πριν ασκήσουμε κριτική σε κάποιον άλλο και φυσικά πολύ περισσότερο πριν αρχίσουμε τις επικρίσεις. Ίσως θα πρέπει να γνωρίζουμε για ποιο λόγο τις εκφράζουμε, είπε με σοβαρό ύφος το κοντραμπάσο.

- Δηλαδή, ψάχνεις δικαιολογίες, κυρά μου, για να καλύψεις τις εγωιστικές σου συμπεριφορές... εμφανίστηκε αφυπνιστικά ένα από τα τύμπανα, για να δώσει πάλι ζωντάνια στον ρυθμό της συζήτησης. Νομίζεις ότι έχεις όλη την άνεση να περνάς σαν οδοστρωτήρας στις ψυχές των άλλων κι έπειτα με ένα γλυκό συγγνώμη ψέκασες, σκούπισες, καθάρισες! Εμ , δεν είναι έτσι, μάτια μου! Πλησιάζουμε με σεβασμό και προσεχτικές κινήσεις τον εσωτερικό κόσμο των ανθρώπων που σχετιζόμαστε με κάποιο τρόπο μαζί τους.

- Έτσι είναι, έτσι, έτσι! ήχησαν πανηγυρικά τα υπόλοιπα τύμπανα, παίρνοντας ικανοποίηση από τούτη την χαιρέκακη αντίδρασή τους. 


- Ίσως να υπάρχει ένα μέρος δίκιου σε όσα λέτε, καθώς ο εγωισμός είναι ένα τέρας που έχει να παλέψει μέσα του κάθε άνθρωπος, τους απάντησα ήρεμα. Σε άλλους είναι παραφουσκωμένος δράκος που καταβροχθίζει ή κατακαίει όσους περάσουν δίπλα του και σε άλλους είναι μια μεγαλόσωμη σαύρα που έχει δυσάρεστη όψη, όμως είναι άκακη. Η έννοια μου είναι να μην επιτρέπω στη σαύρα να μετατρέπεται σε δράκο, αφού όλοι ξέρουμε ότι είναι πανεύκολη αυτή η μεταμόρφωση, αν αφεθούμε στις παρορμήσεις μας. Εκεί ξεχνάμε όσα καλά έχουν συμβεί, τα οποία έχουμε απολαύσει και εστιάζουμε μόνο στο ένα άσχημο που θα λάβουμε από τον άλλο. Παύει να μας ενδιαφέρει το «γιατί» περνώντας σε συμπεριφορές με τη μορφή καταιγίδας, που ίσως καταλήξουν σε ωραιότατες, και για εκείνη την ώρα μόνο, χορταστικές διαγραφές. Διαγραφές, τις οποίες αξίζουν τελικά εκείνοι που έχουν τον δράκο πάντα ελεύθερο και δίνουν συχνά στενοχώρια και πόνο στους γύρω τους, ειδικά σε αυτούς που τους αγαπούν και είναι πάντα κοντά τους. Αν σε νοιάζει ο άλλος, είσαι εκεί, ανησυχείς για ποιο λόγο φέρεται παράξενα, ρωτάς και μαθαίνεις. Αλλιώς, μένεις αγκαλιά με τον «τέλειο» εαυτό σου, να τον φτύνεις στον καθρέφτη μην τον ματιάσεις και τον χάσεις και αυτόν!

- Γνώρισε, αποδέξου τον εαυτό σου, αγάπησέ τον όπως είναι πραγματικά, κάνε όποιες αλλαγές κρίνεις ότι θα σε εξελίξουν, αλλά μη μένεις εγκλωβισμένος μέσα σ’ εκείνον, πρόσθεσε με τον μαγικό του ήχο το φλάουτο, επαναφέροντας την τάξη και την ησυχία στην ορχήστρα.

- Ναι, μόνο τότε θα είναι σε θέση κανείς να αποδεχτεί τον Άλλο - τον διαφορετικό, να τον συγχωρέσει, να σταθεί πλάι του όπως αρμόζει σε κάθε περίσταση, να συμβιώσει με αρμονία, ακόμα και να τον αγαπήσει ειλικρινά χωρίς όρους και όρια, έκλεισε με διακριτικότητα την κακόγουστη μουσική συμφωνία - διαφωνία η ρομαντική, σοφή άρπα.


Μετά τα τελευταία της λόγια προσκάλεσε τον μαέστρο, που είχε αφήσει τα όργανα να αυτοσχεδιάσουν, να περάσει στο σύνθημα για το φινάλε της αποψινής βραδιάς. Δίνοντας ραντεβού για μια επόμενη εποικοδομητική, μουσική συνάντηση.
Η δυσθυμία υποχώρησε, αφήνοντας περιθώριο στον προβληματισμό να μείνει κάμποση ώρα μέχρι να γείρουν απαλά τα βλέφαρα.
Αύριο είναι μια άλλη μέρα, μία μέρα μοναδική, όπως όλες.
Ίσως καταφέρουμε να είμαστε πιο δίκαιοι με τον εαυτό μας και με τους άλλους.






Τρίτη, 5 Σεπτεμβρίου 2017

"Φέρε μαζί σου χρόνο"... κι αυτό αρκεί


"Φέρε μαζί σου χρόνο" κι αυτό αρκεί σε εκείνον που σε αγαπά. Αυτό θα ήθελε από σένα, να τον μοιραστεί μαζί σου με οποιοδήποτε τρόπο. Μα ο χρόνος σήμερα είναι θησαυρός, οπότε είναι σαν να του προσφέρεις ένα πολύ σπουδαίο δώρο.

Σε αυτή τη μικρή ανάρτηση όποιος θέλει φέρνει χρόνο μαζί του για μια μουσική ανάσα, μια κι εγώ ένα πράμα έχω να πω σήμερα υπό μορφή ερώτησης, που όποιος θέλει απαντά, κι αφήνω τα υπόλοιπα στην επόμενη, λίγο παράξενη, κατάθεση σκέψεων..., η οποία θα ακολουθήσει άλλη μέρα.

Πώς γίνεται σχεδόν πάντα τα πιο σημαντικά πράγματα στην ζωή μας, τα πιο υπέροχα και τα πιο τραγικά, να συμβαίνουν εκεί που δεν τα περιμένουμε; 







 Καλή συνέχεια!

 

Πέμπτη, 31 Αυγούστου 2017

Από μια δασκάλα μιας άλλης εποχής



Εκεί που ήμουν χαμένη στις ποικίλες υποχρεώσεις, ευθύνες, ανησυχίες, κάποιες στενοχώριες και τσαντίλες, έρχεται ως "από μηχανή θεός" το γελαστό μπουκλωτό και μου κάνει το καλύτερο δώρο που μπορεί να μου κάνει ένας άνθρωπος, να με σκεφτεί έτσι στα ξαφνικά και να μου προφέρει κάτι με την καρδιά του, και ως δια μαγείας πήρα ανάσα χαράς και αισιοδοξίας. Πόσο αν αυτό το δώρο αφορά στην επαγγελματική μου ιδιότητα, γιατί υπάρχει μια μοναδική αγάπη εδώ.
Μου έστειλε ένα λυρικό και παθιασμένο ποίημα της βραβευμένης με Νόμπελ Χιλιανής  Γκαμπριέλα Μιστράλ.
Μιας δασκάλας μιας άλλης εποχής που έχει να πει πολλά θεμελιώδη "μυστικά" για τον εκπαιδευτικό οποιασδήποτε βαθμίδας κι οποιασδήποτε εποχής. Μια προσευχή, ένα μάθημα για όλους, όσοι είμαστε ενεργοί στην εκπαίδευση.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Αριστέα μας που με συγκίνησε με αυτή της την κίνηση. Με τιμά απίστευτα που όταν διάβασε αυτό το ποίημα ήρθα στον νου της, όπως και κάποιοι άλλοι αγαπημένοι γνωστοί της δάσκαλοι.

Ας υποδεχτούμε τη νέα σχολική χρονιά με αυτό, δίνοντας το στίγμα της. Η βάση όλων είναι αυτός που κρατά στα χέρια του ένα βαρύ φορτίο, το μέλλον των παιδιών, το μέλλον της κοινωνίας. Ας μην είναι μόνος στο δύσκολο έργο του, αλλά ας πιστεύει βαθιά και στον εαυτό του και σ' αυτό που έχει αναλάβει.


Η προσευχή της δασκάλας 

Θεέ μου, Εσύ που δίδαξες, συγχώρα με που διδάσκω•
που φέρω την ιδιότητα του δασκάλου,
που Εσύ έφερες όταν ήσουν στη γη.

Δώσε μου μοναδική αγάπη για το σχολειό μου•
τόση που, όσες κι αν είναι οι δυσκολίες, να μην μπορούν
να κλέψουν την τρυφεράδα απ’ τις στιγμές που ζω.

Δάσκαλε, κάνε ακατάπαυστο τον ενθουσιασμό μου
και περαστική την απογοήτευση.
Βγάλε από μέσα μου αυτόν τον ανομολόγητο πόθο
για ικανοποίηση που εξακολουθεί να με ταράζει,
το γελοίο απομεινάρι της δυσφορίας
που νιώθω όταν με πληγώνουν.
Να μην πονάει η αδιαφορία και να μην θλίβομαι
για τη λήθη αυτών που μας δίδαξαν.

Κάνε με να είμαι πιο μάνα από τις μάνες,
για να μπορέσω ν’ αγαπήσω
και να υπερασπίσω όπως αυτές
τα παιδιά που δεν είναι σάρκα της σάρκας μου.
Βοήθησέ με να πετύχω για καθένα
απ’ τα παιδιά μου τον στίχο μου τέλειο
και να σου αφήσω αυτή την άφωνη,
την πιο δυνατή μου μελωδία,
για όταν τα χείλη μου δεν θα τραγουδούν πια.
Δείξε μου τη δύναμη του Ευαγγελίου σου έγκαιρα,
ώστε να μην εγκαταλείψω τη μάχη της κάθε μέρας
και της κάθε ώρας για το σκοπό μου.

Δώσε στο δημοκρατικό σχολειό μου
τη λάμψη που σκορπίζεται
όταν τα ξυπόλυτα παιδιά μου τρέχουν.

Κάνε με δυνατή,
ακόμα και στη γυναικεία αδυναμία μου
και στη γυναικεία φτώχεια μου•
κάνε με αδιαπέραστη σε ό,τι μπορεί
να μην είναι αγνό,
σε κάθε πίεση που δεν συντονίζεται
με τη θερμή θέλησή σου για τη ζωή μου.

(….)
Δώσε μου απλότητα και βάθος·
λύτρωσέ με απ’ το να είμαι
περίπλοκη ή κοινότυπη στο καθημερινό μου μάθημα.

Δώσε μου δύναμη να υψώσω τα μάτια
πάνω από το στήθος μου με τις πληγές,
μπαίνοντας κάθε πρωί στο σχολειό μου.
Να μη φέρνω στην έδρα μου τις υλικές μου ανησυχίες,
τις καθημερινές μικροαστικές θλίψεις μου.

Ελάφρυνε το χέρι μου στην τιμωρία
κι απάλυνέ το, ακόμα πιο πολύ στο χάδι.
Να μαλώνω με πόνο,
να ξέρω ότι έχω διορθώσει αγαπώντας!

Κάνε να γεμίσει με πνεύμα
το χτισμένο με τούβλα σχολειό μου.
Να τυλιχτεί με τη λάμψη του ενθουσιασμού μου
η φτωχή του αυλή, η γυμνή του αίθουσα.
Η καρδιά μου να είναι η κολώνα του
και η αγνή μου θέληση πιο δυνατή
από τις κολώνες και το χρυσάφι
των πλούσιων σχολείων.

Και, τέλος, θύμιζέ μου
από την ωχρότητα του καμβά του Βελάσκεθ,
ότι το να διδάσκεις
και ν’ αγαπάς παράφορα στη Γη
είναι να φτάνεις με τη λόγχη του Λογγίνου
στην καυτή πλευρά του έρωτα.









Σάββατο, 26 Αυγούστου 2017

Αν ποτέ ξεχάσω, θύμισέ μου...

Εμπνευσμένο το σημερινό από ένα γλυκό κι αισιόδοξο τραγούδι αλλά και από την ίδια την ζωή.
Με λίγα λόγια, γιατί όταν καταφέρνει κανείς,  να συγκεντρώνει όσα θέλει να πει  σε ελάχιστες ουσιαστικές λέξεις, έχει αφήσει με διεισδυτικότερο τρόπο το μήνυμά του στους άλλους. Μια παλιά μου ικανότητα, που στην πορεία κάπου χάθηκε... Ευτυχώς, τη βρίσκω πού και πού!

Μέσα από τους στίχους του τραγουδιού κι άλλα δικά μου...

Επειδή άνθρωποι είμαστε και ξεχνάμε!
Αν ποτέ, λοιπόν, ξεχάσω, θύμισέ μου τα πιο τρελά μου όνειρα, τις ευτυχισμένες μέρες, τις μαγικές νύχτες, τα δάκρυα στα μάγουλά μου, την ανιδιοτελή προσφορά, την χαρά από αυτό το δόσιμο στα μάτια μου και στα μάτια των άλλων.

Αν ποτέ ξεχάσω, θύμισέ μου το παιδί μέσα μου, ακόμα περισσότερο εκείνο που μεγαλώνω με όλη την έγνοιά του, τα παιδιά των άλλων που εμπιστεύονται την ψυχή και το πνεύμα τους σ' εμένα, θύμισέ μου  εσένα που αγάπησα από την πρώτη στιγμή και όσους διατηρώ γλυκά για πάντα στην καρδιά μου.

Αν ποτέ ξεχάσω, θύμισέ μου να απομακρύνω τους παρτάκηδες, που επιδιώκουν πάντα να σε πείσουν με τις θεωρίες που τους εξυπηρετούν, ώστε μόνο έτσι να είναι στην ζωή σου. Από την άλλη, θύμισέ μου να φυλάξω στην ζωή μου τους ντόμπρους, τους δοτικούς, τους γενναιόδωρους, εκείνους που θα βρουν τρόπο να σε βάλουν στη δική τους ζωή, γιατί σε γουστάρουν γι' αυτό που είσαι και θα βρίσκουν χρόνο για σένα ό,τι κι αν γίνει.

Αν ποτέ ξεχάσω, θύμισέ μου να εισπνέω τον καθαρό αέρα ετούτου του κόσμου κι όχι μόνο τη δυσωδία του, να είμαι ευγνώμων για όσα μου προσφέρει μέσα από την ομορφιά και την ασχήμια του. Όλα είναι εφόδια, πηγή σοφίας.

Εν τέλει, αν ποτέ ξεχάσω, θύμισέ μου ποια είμαι κι αυτό για το οποίο υποσχέθηκα. Θύμισέ μου ότι ζω.




Αφιερωμένο σε μένα, σε "σένα", που δεν φοβάμαι να κοιτάξω στα μάτια. Με όλα τα χαρτιά σχεδόν ανοιχτά, γιατί έτσι είμαι εγώ, αρκεί... να μην το ξεχνώ!
Θύμισέ μου.