Τρίτη, 10 Απριλίου 2018

Ένα ακόμα μουσικό διάλειμμα...


Σε ένα μόνιμο διάλειμμα βρίσκομαι αυτό τον καιρό, οπότε θεώρησα καλό να το μετατρέψω σε ένα ακόμη μουσικό διάλειμμα εδώ στο "μαγαζάκι"... Κάτι να αφήσω να "παίζει" για τους αγαπημένους θαμώνες του! 
Από εκεί και πέρα ας "σερβιριστεί" ο καθένας ό,τι ποθεί η ψυχή του. Έχει ήδη αρκετά που μπορεί να προσφέρει από τα "έτοιμα"... Μερικά είναι στη σειρά με τα πιο δημοφιλή για τον κόσμο (δεν ξέρω γιατί, αλήθεια, επιλέγουν αυτά...), άλλα προτείνονται από μένα ως ίσως ενδιαφέροντα (ανανεώνονται κατά διαστήματα, έτσι για την ποικιλία) και φυσικά όλα τα υπόλοιπα βρίσκονται στο αρχείο, όπου αν έχει κανείς τη διάθεση μπορεί να "ψαχουλέψει" με την άνεσή του!

Μάλιστα τώρα καθώς έγραφα, μου ήρθε η ιδέα για μια ερώτηση που θα ήθελα να κάνω σε όσους μπουν και διαβάσουν ετούτη την ανάρτηση, και έχουν το κέφι βεβαίως-βεβαίως να απαντήσουν...

"Ποια ανάρτηση ή κείμενο, από όσα έχετε διαβάσει μέχρι τώρα, σας άρεσε περισσότερο ή έμεινε στη μνήμη και γιατί;"





Ακολουθεί το μουσικό διάλειμμα που υποσχέθηκα με επιλογές μόνο από την ατίθαση καλλιτέχνιδα αλλά μεγάλη φωνή, Etta James (κλικ στο όνομα για πληροφορίες).














Μέχρι να τα ξαναπούμε με κάποιο κείμενο ίσως της προκοπής εδώ, ενδυναμώστε τη διαίσθησή σας (κάτι έχω στο νου μου και το λέω...), μια και στην εποχή του παραλόγου η λογική δεν βοηθά να ανταπεξέλθουμε με επιτυχία σε ό,τι αντιμετωπίζουμε από μέρα σε μέρα...


Παρασκευή, 6 Απριλίου 2018

"...στου βράχου τη σχισμάδα..."


Κουβέντα με ένα λουλούδι

Κυκλάμινο - κυκλάμινο στου βράχου τη σχισμάδα
πού βρήκες χρώματα κι ανθείς πού μίσχο και σαλεύεις.

Μέσα στο βράχο σύναξα το γαίμα στάλα - στάλα
μαντήλι ρόδινο έπλεξα κι ήλιο μαζεύω τώρα.

Γιάννης Ρίτσος, Δεκαοχτώ λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας  



Εκεί στου βράχου τη σχισμάδα μπορεί να βρει ζωή και ν' ανθίσει ο άνθρωπος μόνο μέσα από την αγάπη και τη συγχώρεση
Δεν είναι τυχαίο που ο άνθρωπος εμπρός στο μεγαλείο τους τρομάζει.

Συγχωρώ, δηλαδή, συν+χωρώ, "δίνω χώρο". Δίνω χώρο στην ελεύθερη σκέψη, ώστε να χωρέσει κι άλλες απόψεις πέρα από την προσωπική μου. Να μην τις ενστερνιστώ, αλλά να κατανοήσω, να μπω στην θέση του άλλου. Η συγχώρεση δεν ζητά την ατομική ταπείνωση παρά απαιτεί πληρότητα, αυτογνωσία, αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση. Η ικανότητα να συγχωρώ τους άλλους εξαρτάται από το πόσο ειλικρινής είμαι με τον εαυτό μου. Να καταφέρνω όχι να μένω πιστός στις πεποιθήσεις μου, αλλά να αναγνωρίζω τα λάθη μου και να έχω το θάρρος να αλλάξω αυτές τις πεποιθήσεις. 
Με τη συγχώρεση όσων μας πλήγωσαν ή μας αδίκησαν φροντίζουμε τον εαυτό μας και τον προστατεύουμε, του προσφέρουμε υγεία.




Τη δύναμη για να το καταφέρει αυτό ο άνθρωπος τη δίνει η ενέργεια με τη μεγαλύτερη συχνότητα στο σύμπαν, η αγάπη,  που ως ενέργεια δεν φεύγει ποτέ, δε χάνεται παρά αλλάζει μορφές. Εμείς ίσως την χάσουμε, διότι βάζουμε συνήθως άλλα πράγματα σε προτεραιότητα στην ζωή μας, όπως τα χρήματα, την επαγγελματική επιτυχία, τον εγωισμό, τις υλικές απολαύσεις, την προσωπική αναγνώριση και φήμη, τη ματαιοδοξία, τον κακώς εννοούμενο ανταγωνισμό και πολλά άλλα, μακρύς ο κατάλογος δυστυχώς.
Μας διαφεύγει ή το αγνοούμε εντελώς πως ο μόνος κοινός δρόμος για την αλήθεια είναι η αγάπη


"Ώσπου στο τέλος κερδίζει μόνο όποιος χάνει: πανάρχαιη, ανεξήγητη ανταμοιβή." 






 Χρόνια Πολλά! 
Με περισσότερο φως στο πνεύμα και την ψυχή!


Τρίτη, 3 Απριλίου 2018

Ο ψαράς και η χαμένη ευκαιρία


" Ένας ψαράς κατεβαίνει κάθε νύχτα στην παραλία για να ρίξει τα δίχτυα του. Ξέρει πως όταν βγαίνει ο ήλιος έρχονται τα ψάρια στην παραλία για να φάνε αχιβάδες, γι’ αυτό πάντα ρίχνει τα δίχτυα του πριν ξημερώσει.

Αυτή τη νύχτα, όπως πάει να μπει στο νερό, αισθάνεται το πόδι του να χτυπάει πάνω σε κάτι πολύ σκληρό στον πάτο της θάλασσας. Το πασπατεύει και βλέπει πως είναι πράγματι κάτι σκληρό, σαν πέτρες, τυλιγμένες σε μία σακούλα. Εκνευρίζεται και μουρμουρίζει: "Ποιός ηλίθιος πετάει τέτοια πράγματα στην παραλία;" και αμέσως διορθώνει: "στην δική μου παραλία.". Σκύβει λοιπόν, πιάνει τη σακούλα, και τη βγάζει από το νερό.

Είναι θεοσκότεινα… Βγάζει το σουγιά του, ανοίγει τη σακούλα και ψαχουλεύει. έχει κάμποσες πέτρες, μεγάλες σαν πορτοκάλια, βαριές και στρογγυλεμένες. Ενστικτωδώς παίρνει μία, τη ζυγίζει στο χέρι του και την πετάει με δύναμη στην θάλασσα. Λίγα δευτερόλεπτα μετά, ακούει τον θόρυβο της πέτρας που βουλιάζει στα βαθιά. Πλούπ! Μετά αρχίζει να τις εκσφενδονίζει δύο δύο και ακούει πλουπ-πλαφ! Διασκεδάζει... Ακούει τους διαφορετικούς ήχους, πετάει πέτρες, υπολογίζει τον χρόνο που κάνουν να πέσουν στο νερό, και δοκιμάζει και με κλειστά μάτια και συνεχίζει να πετάει τις πέτρες στη θάλασσα.

Μέχρι που βγαίνει ο ήλιος. Ο ψαράς ψαχουλεύει και βρίσκει μονάχα μία πέτρα μέσα στη σακούλα. Ετοιμάζεται λοιπόν να την πετάξει πιο μακριά από τις άλλες, γιατί είναι η τελευταία και έχει βγει ήδη ο ήλιος. Και όπως τεντώνει το χέρι του προς τα πίσω για να τη πετάξει με όλη του την δύναμη, αρχίζει να φωτίζει ο ήλιος και βλέπει στην πέτρα μια χρυσαφένια μεταλλική λάμψη που του τραβάει την προσοχή. 


Η πέτρα αντανακλά τον ήλιο μέσα από τη βρομιά που την καλύπτει. Την τρίβει ο ψαράς και η πέτρα αρχίζει να λάμπει ακόμη πιο πολύ. Συνειδητοποιεί ότι η πέτρα είναι από καθαρό χρυσάφι. Μια πέτρα από ατόφιο χρυσάφι σε μέγεθος πορτοκαλιού! Η χαρά του σβήνει όμως μόλις σκέφτεται ότι η πέτρα αυτή είναι σίγουρα ίδια με όλες τις άλλες που πέταξε στη θάλασσα. Και σκέφτεται:  " Τί χαζός που ήμουνα!"

Είχε στα χέρια του μία σακούλα γεμάτη πέτρες από χρυσό και τις πετούσε στη θάλασσα γιατί του άρεσε να ακούει τον ηλίθιο θόρυβο που έκαναν όταν έπεφταν στο νερό..Αρχίζει τότε να οδύρεται , να κλαίει και να θρηνεί..να λυπάται για τις χαμένες πέτρες... Και να σκέφτεται πως είναι άτυχος, ένας δυστυχισμένος άνθρωπος... είναι τρελός, είναι ηλίθιος...

Ο ήλιος έχει πια ανατείλει. Και ξαφνικά συνειδητοποιεί πως έχει ακόμη την πέτρα… συνειδητοποιεί πως ο ήλιος θα μπορούσε να έχει αργήσει ένα δευτερόλεπτο ακόμη ή εκείνος θα μπορούσε να είχε ρίξει την πέτρα πιο γρήγορα, και τότε δεν θα είχε μάθει ποτέ για τον θησαυρό που έχει τώρα στα χέρια του. Αντιλαμβάνεται τελικά ότι κατέχει ένα θησαυρό και αυτός ο θησαυρός είναι από μόνος του μια τεράστια περιουσία για έναν φτωχό ψαρά όπως εκείνος. Αντιλαμβάνεται πόσο τυχερός είναι που μπορεί να κρατήσει τον θησαυρό που έχει ακόμη στα χέρια του.

Μακάρι να μπορούσαμε να είμαστε πάντα τόσο σοφοί ώστε να μην κλαίμε για τις πέτρες, τις ευκαιρίες, που απροετοίμαστοι ίσως τις πετάξαμε, τις χαραμίσαμε, τα πράγματα εκείνα που έφερε η θάλασσα και τα πήρε μετά... Μακάρι να είμαστε έτοιμοι να δούμε την λάμψη στις πέτρες που έχουμε στα χέρια μας και να μπορούμε να τις χαιρόμαστε για την υπόλοιπη ζωή μας. "
                                                                   Χόρχε Μπουκάι









Ένας ψαράς κατεβαίνει κάθε νύχτα στην παραλία για να ρίξει τα δίχτυα του. Ξέρει πως όταν βγαίνει ο ήλιος έρχονται τα ψάρια στην παραλία για να φάνε αχιβάδες, γι’αυτο πάντα ρίχνει τα δίχτυα του πριν ξημερώσει. Αυτή τη νύχτα, όπως πάει να μπει στο νερό, αισθάνεται το πόδι του να χτυπάει πάνω σε κάτι πολύ σκληρό στον πάτο της θάλασσας. Το πασπατεύει και βλέπει πως είναι πράγματι κάτι σκληρό, σαν πέτρες, τυλιγμένες σε μία σακούλα. Εκνευρίζεται και μουρμουρίζει: »Ποιός ηλίθιος πετάει τέτοια πράγματα στην παραλία;» και αμέσως διορθώνει: »στην δική μου παραλία.». Σκύβει λοιπόν, πιάνει τη σακούλα, και τη βγάζει απο το νερό. Είναι θεοσκότεινα…Βγάζει το σουγιά του, ανοίγει τη σακούλα και ψαχουλεύει. έχει κάμποσες πέτρες, μεγάλες σαν πορτοκάλια, βαριές και στρογγυλεμένες. Ενστικτωδώς παίρνει μία, τη ζυγίζει στο χέρι του και την πετάει με δύναμη στην θάλασσα. Λίγα δευτερόλεπτα μετά, ακούει τον θόρυβο της πέτρας που βουλιάζει στα βαθιά. Πλούπ! Μετά αρχίζει να τις εκσφενδονίζει δύο δύο και ακούει πλουπ-πλαφ! Διασκεδάζει..Ακούει τους διαφορετικούς ήχους, πετάει πέτρες, υπολογίζει τον χρόνο που κάνουν να πέσουν στο νερό, και δοκιμάζει και με κλειστά μάτια και συνεχίζει να πετάει τις πέτρες στη θάλασσα. Μέχρι που βγαίνει ο ήλιος. Ο ψαράς ψαχουλεύει και βρίσκει μονάχα μία πέτρα μέσα στη σακούλα. Ετοιμάζεται λοιπόν να την πετάξει πιο μακριά απο τις άλλες, γιατί είναι η τελευταία και έχει βγει ήδη ο ήλιος. Και όπως τεντώνει το χέρι του προς τα πίσω για να τη πετάξει με όλη του την δύναμη, αρχίζει να φωτίζει ο ήλιος και βλέπει στην πέτρα μια χρυσαφένια μεταλλική λάμψη που του τραβάει τη προσοχή. Η πέτρα αντανακλά τον ήλιο μέσα απο τη βρομιά που την καλύπτει. Την τρίβει ο ψαράς και η πέτρα αρχίζει να λάμπει ακόμη πιο πολύ. Συνειδητοποιεί οτι η πέτρα είναι απο καθαρό χρυσάφι. Μια πέτρα απο ατόφιο χρυσάφι σε μέγεθος πορτοκαλιού! Η χαρά του σβήνει όμως μόλις σκέφτεται οτι η πέτρα αυτή είναι σίγουρα ίδια με όλες τις άλλες που πέταξε στη θάλασσα. Και σκέφτεται:»Τί χαζός που ήμουνα!» Είχε στα χέρια του μία σακούλα γεμάτη πέτρες απο χρυσό και τις πετούσε στη θάλασσα γιατί του άρεσε να ακούει τον ηλίθιο θόρυβο που έκαναν όταν έπεφταν στο νερό..Αρχίζει τότε να οδύρεται , να κλαίει και να θρηνεί..να λυπάται για τις χαμένες πέτρες..Και να σκέφτεται πως είναι άτυχος, ένας δυστυχισμένος άνθρωπος..είναι τρελός, είναι ηλίθιος.. Ο ήλιος έχει πια ανατείλει. Και ξαφνικά συνειδητοποιεί πως έχει ακόμη την πέτρα…συνειδητοποιεί πως ο ήλιος θα μπορούσε να έχει αργήσει ένα δευτερόλεπτο ακόμη ή εκείνος θα μπορούσε να είχε ρίξει την πέτρα πιο γρήγορα, και τότε δεν θα είχε μάθει ποτέ για τον θησαυρό που έχει τώρα στα χέρια του. Αντιλαμβάνεται τελικά οτι κατέχει ένα θησαυρό και αυτός ο θησαυρός είναι απο μόνος του μια τεράστια περιουσία για έναν φτωχό ψαρά όπως εκείνος. Αντιλαμβάνεται πόσο τυχερός είναι που μπορεί να κρατήσει τον θησαυρό που έχει ακόμη στα χέρια του. Μακάρι να μπορούσαμε να είμαστε πάντα τόσο σοφοί ώστε να μην κλαίμε για τις πέτρες, τις ευκαιρίες, που απροετοίμαστοι ίσως τις πετάξαμε, τις χαραμίσαμε, τα πράγματα εκείνα που έφερε η θάλασσα και τα πήρε μετά..Μακάρι να είμαστε έτοιμοι να δούμε την λάμψη στις πέτρες που έχουμε στα χέρια μας και να μπορούμε να τις χαιρόμαστε για την υπόλοιπη ζωή μας.

Διαβάστε περισσότερα στο: www.ithaque.gr

Κυριακή, 1 Απριλίου 2018

Ξέρεις τι είναι να είσαι "φάρος" για τους άλλους;

Πρωί - πρωί το διάβασα κι αυτό και θα πρέπει να είμαστε πολύ περήφανοι σαν λαός!
Ανακοινώθηκε επίσημα από την Ευρωπαϊκή Ένωση ότι η χώρα μας αποτελεί υπόδειγμα συμπεριφοράς για τα υπόλοιπα κράτη-μέλη, κάτι σαν "φάρος" που οδηγεί με επιτυχία την πλεύση στα σκοτεινά βάθη της παγκόσμιας τάξης πραγμάτων.

Μέχρι σήμερα είχαμε τις πιο "ευφυείς" κυβερνήσεις, τις πιο συνεργάσιμες αλλά και τις πιο λαοφιλείς, όπου ως πολίτες αυτού του τόπου, χωρίς να στριμωχνόμαστε κιόλας, μοιραζόμαστε με σειρά προτεραιότητας σε δύο βασικές κομματικές περιοχές, για να μην χανόμαστε. Κι αν δεν μας κάνει η μία, ε, τότε με μεγάλη ευκολία μεταπηδάμε στην άλλη, κι έπειτα πάλι πίσω, ώστε να μην χαλάμε την πατροπαράδοτη συνήθεια αυτού του τόπου αλλά και της άρχουσας τάξης, εντός και εκτός συνόρων.

Αυτά τα ωραία είδε η "μητέρα" Ευρώπη και είπε να μας κάνει ένα μεγάλο δώρο για την άριστη συμπεριφορά και στάση μας μέχρι τώρα. Τονίζοντας, μάλιστα, πως το καλό πάντα αναγνωρίζεται και αμοίβεται στο τέλος. Έτσι, μας απαλλάσσουν, λέει,  πάραυτα από το χρέος μας, θα μαζέψουν τους γείτονες γύρω-γύρω να μην μας ενοχλούν και κουνώντας τους το δάχτυλο θα τους βροντοφωνάξουν να κάτσουν στ' αυγά τους, γιατί είναι ντροπή να πειράζουν τα καλά και πονεμένα παιδιά της περιοχής... και φυσικά θ' ανοίξουν οι πόρτες των επενδύσεων, της παραγωγικότητας και της ορθότατης αξιοποίησης, μέχρι τελευταίου κόκκου, όλων των φυσικών πόρων της χώρας. Και να, οι τουρίστες με το τσουβάλι, αφού θα έχουν ανοίξει όλες οι πόρτες! Είπαν ακόμα πως οι πρόσφυγες θα σταλούν πακέτο στις μη συνεργάσιμες χώρες προς γνώση και συμμόρφωση, οπότε εμείς εδώ θα προχωρήσουμε ανεμπόδιστοι πάνω στη λεωφόρο της ανάπτυξης, που μας χαρίζεται πλέον μετά Βαϊων και Κλάδων.


Μια και είναι Πρωταπριλιά και όλα τα παραπάνω είναι απλά ένα μαύρο ψέμα (όπως λέμε μαύρο χιούμορ)...

...το μόνο σίγουρο που μας αξίζει να πάρουμε είναι το παρακάτω ελληνικότατο...


 Μεγάλη και αγαπημένη μας συνήθεια εξάλλου...



Μετά να μην μας κακοφαίνεται, αν η νεολαία το χρησιμοποιεί κι εκεί που δε συνέβαινε ποτέ, προκειμένου να δείξει την αντίδρασή της στο μέλλον που της στρώσανε...





Πέρασα να σας πω ένα ψέμα για το καλό της μέρας, κι ας μην ήταν πολύ πετυχημένο κι ας βγάζει πίκρα.
 





Καλό μήνα και Καλό Πάσχα! 



 

Σάββατο, 24 Μαρτίου 2018

Άλλη μία Primavera, άλλο ένα κάλεσμα

Μία ακόμα άνοιξη, ένα ακόμα κάλεσμα της φύσης για αναγέννηση εξωτερική και πρωτίστως εσωτερική. Μπα, πολλοί δεν χαμπαριάζουν από αυτά. Αχάριστοι, ανόητοι και μοιραίοι, όταν τους προσφέρεται, ενώ κάποιοι άλλοι δεν θα έχουν αυτή την ευκαιρία ποτέ.


Ένα μουσικό κομμάτι που το επαναλαμβάνω, για τους στίχους του αυτή την φορά, οι οποίοι και ακολουθούν...





"Εγώ θα ξαναγεννηθώ
την άνοιξη ελάφι 
ή γλάρος σ΄ένα βράχο
χωρίς τίποτα να ξεχνώ
χωρίς τίποτα άλλο να ρωτώ
μόνο ένα χώρο να πιαστώ
 
Και θα ξαναγεννηθώ
χωρίς προβλήματα και απογοητεύσεις
και φίλε μου θα ακούω
τις συμφωνίες των εποχών
σε έναν άλλο ρόλο διαφορετικό
ευτυχισμένος που γεννήθηκα
ανάμεσα στ’ απέραντο, γης και ουρανό"





 Α, και λόγω των ημερών και των επετειακών πανηγυρισμών, πριμαβέρες και αναγεννήσεις για τον τόπο μας μην περιμένετε με τόση πολλή ηλιθιότητα που μας βαράει, πολιτικούς και πολίτες (ισχύει για ένα πολύ μεγάλο μέρος  πάντα και όχι για όλους, για να είμαι και δίκαιη)! 
Ένας ή δυο κούκοι δεν φέρνουν τελικά την άνοιξη, ειδικά σ' έναν κόσμο που έχει χάσει την πυξίδα του.

Δύο ελληνικά τραγούδια για όσα θεωρήσαμε πατρίδα και λίγοι τα σεβάστηκαν...







Κυριακή, 4 Μαρτίου 2018

Μες στην απουσία την ερημιά θα θάψω


Απουσία από παντού σε ό,τι αφορά στα διαδικτυακά, γιατί δε βγαίνει για πολλούς λόγους.
Τακτοποιώντας τα εξωτερικά τρέχοντα της καθημερινότητάς μας αλλά παράλληλα και τα εσωτερικά μας, τα οποία συχνά δεν τακτοποιούνται όπως θα θέλαμε (σιγά μην ήταν έτσι), ο καιρός περνά και μας προφταίνει, όπως μας προφταίνει και η ζωή. 
Εμείς, κυνηγοί της. Σταστισμένοι καμιά φορά, μαχόμαστε για αυτό που περιμένει εκείνη από εμάς.


"Μυστήριο μέγα η ζωή και σχετικό το λάθος" 



"Φυσάει αδιαφορία να ντύνεσαι καλά" 
"Συγγνώμη που δεν ήμουνα για σένα ουρανός"




"κι αν από καημό χορτάσω, 
μέσα στο χαμό θα ξεχειμωνιάσω"



"Της αγάπης την ουσία την μετρώ στην απουσία"



Παίρνοντας, λοιπόν, πολλές απουσίες όλο αυτόν τον καιρό και κινδυνεύοντας να μείνω "μετεξεταστέα"..., συνεχίζω την απαιτητική πορεία που ακολουθώ, χωρίς να μπορώ να γνωρίζω την εποχή της ολόψυχης παρουσίας μου στη διαδικτυακή παρέα.
Μέσα σ' όλα υπάρχει και η εσωτερική ερημιά που πρέπει να θαφτεί, μια και δαύτη είναι παρούσα ακόμα και κατά τη διάρκεια όμορφων συναναστροφών εμποδίζοντας την απλόχερη κι εγκάρδια επαφή.
Κι εκεί έξω στον κόσμο παίζεται στο σανίδι της παράγκας του Καραγκιόζη η παράσταση του παραλόγου, την οποία αρνούμαι ίσως πεισματικά να σχολιάσω, ενώ μπήκα στον πειρασμό αρκετές φορές. Όμως κουράστηκα κυριολεκτικά από την τρέλα που μας περιβάλλει - εντός και εκτός συνόρων - και πικράθηκα από την ελαφρότητα "δικών" μου ανθρώπων που πίστεψα (και για να μην παρεξηγηθώ, δεν αναφέρομαι σε πολιτικούς φυσικά). Διάθεση μηδέν, οπότε και ο ελάχιστος χρόνος είναι μη διαθέσιμος επίσης.

@ Τούτο γράφτηκε για τους φίλους που με επισκέπτονται σταθερά, ώστε να μην απορούν για τις πολύ καθυστερημένες απαντήσεις στα σχόλιά τους και την απουσία μου από τους δικούς τους χώρους.

Τα λέμε πάλι κάποια στιγμή.